&#8220;Τα περιστέρια δεν τιτιβίζουν&#8221; Νίκος Ρουμπάκης &#8211; Πολυχώρος Τ�

Τον Δεκέμβριο, στον Πολυχώρο Τέχνης Alte Fablon η Ομάδα Θέατρου μολντ παρουσιάζει μια παράσταση που ψιθυρίζει εκεί όπου οι λέξεις σωπαίνουν. «Τα περιστέρια δεν τιτιβίζουν» φωτίζει τη σύγχρονη σιωπή που μεγαλώνει ανάμεσα στους ανθρώπους.

Ένα έργο για τη λεπτή, αθέατη στιγμή όπου η μοναξιά συναντά, ή χάνει, την ανθρώπινη επαφή.

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

“Μια παράσταση για τη σιωπή που μεγαλώνει.”

Σε έναν μικρό αστικό χώρο, δύο σώματα κινούνται, μιλούν και σωπαίνουν. Η καθημερινότητά τους κυλά με τελετουργική ακρίβεια, ανάμεσα σε βλέμματα, παύσεις και άδειες λέξεις που μοιάζουν να αιωρούνται χωρίς προορισμό. Κι ανάμεσά τους, ένα δέμα.

Το έργο «Τα περιστέρια δεν τιτιβίζουν» φωτίζει τη σύγχρονη απομόνωση και τη βαθιά αδυναμία των ανθρώπων να συναντηθούν ουσιαστικά. Οι ήρωες εγκλωβίζονται σε έναν κύκλο σιωπής, όπου οι κινήσεις τους, τα βλέμματα και οι επαναλήψεις γίνονται η μόνη τους γλώσσα. Το παράθυρο δεν είναι απλώς μια θέα προς τον έξω κόσμο∙ είναι μια χαραμάδα απ’ όπου ο κόσμος τους κοιτά πίσω. Είναι μια σχέση αμφίδρομη και αλληλοεξαρτώμενη. Το μικρό αστικό διαμέρισμα γίνεται η μικρογραφία μιας κοινωνίας που πάσχει, και η ατομική σιωπή τροφοδοτεί και τροφοδοτείται από την κοινωνική σιωπή, δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο εγκλωβισμού και μοναξιάς.

ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

Το έργο βυθίζεται στη σιωπή της σύγχρονης απομόνωσης, εκεί όπου οι άνθρωποι συνυπάρχουν χωρίς να συναντιούνται. Οι δύο ηρωίδες κινούνται μέσα σε μια παράδοξη ρουτίνα, εγκλωβισμένες σε έναν μηχανικό ρυθμό, όπου το περιστέρι που «δεν τιτιβίζει» μετατρέπεται σε σύμβολο της ανθρώπινης αφωνίας.

Η σκηνική γλώσσα αναπνέει μέσα από τις παύσεις, τα βλέμματα, τις επαναλήψεις και τις σιωπές. Η μοναξιά τους δεν είναι προσωπικό φαινόμενο. Είναι κοινωνική ασθένεια. Το εγώ διογκώνεται τόσο, που η σκιά του καταπίνει κάθε ίχνος συνύπαρξης.

Το παράθυρο είναι το σημείο όπου ο εσωτερικός και ο εξωτερικός κόσμος συναντώνται. Δεν είναι μόνο ένα άνοιγμα προς τα έξω, αλλά και το βλέμμα του κόσμου προς τα μέσα. Μια σχέση αμφίδρομη. Το μικρό διαμέρισμα λειτουργεί σαν μικρογραφία μιας κοινωνίας που ασφυκτιά μέσα στην αδράνειά της. Η σιωπή των ηρώων τρέφει και τρέφεται από τη σιωπή του κόσμου.

Μέσα τους απλώνεται ένας λαβύρινθος παραλογισμού, όπου οι λέξεις παύουν να σημαίνουν. Επαναλήψεις, φράσεις που αιωρούνται, λεκτικά εμπόδια που καταρρέουν. Η γλώσσα χάνει την ουσία της και γίνεται ο καθρέφτης της διάλυσης. Σ’ αυτό το σύμπαν, το χάος δεν είναι απειλή, αλλά ένας τρόπος ύπαρξης.

Η είσοδος του ξένου δεν λειτουργεί ως λύτρωση, αλλά παρασύρεται κι αυτός μέσα στο σκοτάδι των ηρωίδων, στην έλξη της σιωπής τους. Η ελπίδα της αλλαγής θάβεται μαζί τους, σαν ένα ακόμα θραύσμα του ίδιου κόσμου που καταρρέει.

Ένα δέμα στέκεται σε μια γωνιά. Η πόρτα δεν εμφανίζεται ποτέ. Οι λέξεις που δεν ειπώθηκαν γίνονται το μνημείο μιας κοινωνίας που έπαψε να επικοινωνεί.

Η σιωπή και η απουσία μιλά πιο δυνατά απ’ ό,τι θα μπορούσε ποτέ η φωνή.