Ιούνιος 2026 και μιλάμε για τις εκλογές, για την αναδιάταξη στο εσωτερικό των κομμάτων, για το νέο πολιτικό σκηνικό, κυρίως μετά το 2023.
Επειδή οι μέρες τρέχουν πιο γρήγορα από τις σκέψεις, συχνά εκφεύγει της συζήτησης ότι από το 2023, όποτε ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα ήρθε καθαρά 2ος, με ένα ποσοστό της τάξης του 17%, μέχρι και σήμερα που έχει ανοίξει το νυφοπάζαρο των κομμάτων για την επόμενη αναμέτρηση, εθνικές εκλογές δεν έχουν γίνει.
Προσέξτε: μιλάμε για αναδιάταξη του σκηνικού, για νέα κόμματα, για το δήθεν κενό που έρχονται να καλύψουν κάποιοι και το κενό που δήθεν δεν γεμίζουν κάποιοι άλλοι, και ενώ, όλα αυτά που παρουσιάζονται ως δεδομένα και σχεδόν θεόφραστα, δεν έχουν αποτυπωθεί πουθενά, πόσω μάλλον με τρόπο αδιάσειστο και τελικά, αξιόπιστο.
Αντίθετα, όλοι μα όλοι μα όλοι χορεύουν στο χορό των δημοσκοπήσεων και των δημοσκοπικών ευρημάτων.
Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του πρώην πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος εφόσον πλέον έχει “κλειδώσει” και κατέρχεται στις επόμενες εκλογές, τελικά δεν θα έχει απουσιάσει ούτε από μία εθνική εκλογική διαδικασία, ήδη από τις εθνικές εκλογές του Οκτωβρίου 2009, όταν συμμετείχε για πρώτη φορά !
Το καταγράφω ως βασικό σημείο ανάλυσης, γιατί ιδίως η επιχειρηματολογία γύρω από το όψιμο κομματικό εγχείρημα του πρώην πρωθυπουργού περιστρέφεται κατά κανόνα γύρω από την αναντίρρητη διαπίστωση, ότι έρχεται να καλύψει ένα δήθεν βεβαιωμένο κενό στο κομματικό και πολιτικό σκηνικό: έρχεται -λέει- να καλύψει την αδυναμία κυρίως του ΠαΣοΚ να ανταποκριθεί αφενός στο θεσμικό ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αφετέρου, και πάλι έναντι του ΠαΣοΚ, στην αδυναμία κατάθεσης μιας πειστικής πρότασης κυβερνητικής εναλλακτικής. Μάλιστα.
Και πως τα ξέρει αυτά ο πρώην πρωθυπουργός;
Πως προκύπτουν;
Πέρα από τα ανίκητο και επαναλαμβανόμενο μοτίβο συγκεκριμένων μάλιστα δημοσκοπήσεων, δημοσιευμάτων και δημοσιολογούντων, τι άλλο υπάρχει που βεβαιωμένα αποδεικνύει όλα τα παραπάνω;
Δεν μιλάω, βέβαια, για “τα μεγάλα έργα” της κυβέρνησης, δηλαδή την εμπεδωμένη ακρίβεια, την περιορισμένη αγοραστική δύναμη, το βάθεμα της φτωχοποίησης, για τους κοινωνικούς αποκλεισμούς, την υποβάθμιση των δημόσιων δομών υγείας, εκπαίδευσης, για την απαξίωση των θεσμών:
αυτά τα βεβαιώνει το ΙΟΒΕ, η ΕΛΣΤΑΤ, το ΚΕΦΙΜ, η Τράπεζα της Ελλάδος.
Συνεπώς, ας μην μπερδεύονται μερικοί και ας μας επιτρέψουν να κρατήσουμε μια απόσταση, ιδίως από κάποια εύκολα καφενειακά συμπεράσματα, ιδίως μάλιστα όταν π.χ. βλέπουν απλώς και μόνο μια “φυσιολογική κυβερνητική φθορά ύστερα από 7 χρόνια διακυβέρνησης” – ούτε λόγος για σκάνδαλα, αλαζονεία, κατασπατάληση εθνικού και ευρωπαϊκού χρήματος,
και ταυτόχρονα, κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο, βλέπουν ένα παρηκμασμένο πολιτικό σκηνικό που σαν από χρόνια περίμενε το δικό του glow out, και να, η ευκαιρία μας είναι τώρα, αδέρφια, με την έλευση του “χρυσού αγοριού”, που έχει χάρισμα και το άγγιγμα Κογκολέζου μάγου της μπάλας…
Τώρα, βέβαια, που το σκέφτομαι δεν μου φταίνε σε τίποτα ούτε ο Μπακαμπού ούτε ο συμπαθής και ατρόμητος Μουτουσάμι
Σπύρος Στατήρης
Μέλος της Πολιτικής Γραμματείας Τομέα Θεσμών
ΠαΣοΚ – Κίνημα Αλλαγής
*Τα κείμενα που φιλοξενούνται στη στήλη «Άρθρα-Απόψεις» δημοσιεύονται αυτούσια και απηχούν τις απόψεις των συγγραφέων και όχι απαραίτητα του ThessPost.gr
