Σε αποξηραμένη πεδιάδα έχει μετατραπεί η λιμνοθάλασσα Καλοχωρίου, λόγω της ανομβρίας και της χαμηλής στάθμης του νερού τους καλοκαιρινούς μήνες. Εκεί που άλλοτε κυριαρχούσε η ζωή, σήμερα απλώνεται μια ξερή, ραγισμένη γη, ενώ μέλη περιβαλλοντικών οργανώσεων εκφράζουν προβληματισμό για βιοποικιλότητα του οικοσυστήματος.
ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΠΛΟΙΑΡΙΔΗ
Η υδάτινη όαση, που απέχει μόλις επτά χιλιόμετρα από τον αστικό ιστό της Θεσσαλονίκης, θυμίζει πλέον κρανίου τόπο. Το νερό έχει υποχωρήσει δραματικά, αφήνοντας πίσω του μια απέραντη ξερή έκταση, ενώ τα δεκάδες είδη πουλιών που ζούσαν στη λιμνοθάλασσα, την έχουν εγκαταλείψει.
Σύμφωνα με τον Γιώργο Κωνσταντινίδη, μέλους της περιβαλλοντικής οργάνωσης «Εχεδώρου Φύσις», η εικόνα αυτή, που επαναλαμβάνεται κάθε καλοκαίρι, μπορεί να μεταβληθεί, εάν αλλάξει και η διαχείριση της λιμνοθάλασσας. «Η λιμνοθάλασσα είναι τεχνητή και η λύση δεν κοστίζει. Τον χειμώνα, η λιμνοθάλασσα τροφοδοτείται από το νερό των βροχών και υπάρχει αντλία που αδειάζει αυτά τα νερά στη θάλασσα, ώστε να μην πλημμυρίσει το χωριό. Πρέπει ο δήμος να σταματάει την άντλησή της προς τη θάλασσα την περίοδο του Μαρτίου, ώστε όταν διανύουμε τον Μάιο, να υπάρχει μια επάρκεια νερού για το καλοκαίρι», δηλώνει στο ThessPost.gr.
Η απάντηση του δήμου Δέλτα
Ο αντιδήμαρχος Πολεοδομίας και Τεχνικών Έργων του δήμου Δέλτα Δημήτρης Χαλκίδης υποστηρίζει στο ThessPost.gr ότι η αρμόδια για τη διαχείριση των ομβρίων υδάτων της λιμνοθάλασσας, είναι η ΕΥΑΘ και όχι ο Δήμος. «Η λιμνοθάλασσα εξαρτάται πρωτίστως από τα βρόχινα νερά του χειμώνα. Εάν δεν υπάρχουν αρκετά, η στάθμη συνήθως είναι κατεβασμένη και σε κάποια σημεία ξηραίνεται, όχι σε όλη. Η λειψυδρία και η κλιματική αλλαγή δημιούργησαν αυτό το φαινόμενο. Το ενδεχόμενο κάποιας παρέμβασης, θα πρέπει να το συζητήσουμε με την ΕΥΑΘ που είναι η διαχειρίστρια των ομβρίων υδάτων και διευθύντρια των αντλιοστασίων στον χώρο».
«Η όποια παρέμβαση, απαιτεί μελέτη», λέει η Μονάδα Διαχείρισης
Από την πλευρά της, η υπεύθυνη του παραρτήματος Χαλάστρας της Μονάδας Διαχείρισης Προστατευόμενων Περιοχών Κεντρικής Μακεδονίας του ΟΦΥΠΕΚΑ και διδάκτωρ Βιολογίας Λυδία Αλβανού δίνει μια διαφορετική προσέγγιση. «Για να παρέμβουμε, θα πρέπει να γίνει πρώτα μια μελέτη, να συγκεντρωθούν όλα τα στοιχεία για το κατά πόσο υπάρχει ανάγκη για μια παρέμβαση, ή πρόκειται για μια φυσική εξέλιξη του οικοσυστήματος αυτού. Ίσως ακριβώς επειδή είναι τεχνητό αυτό, να αισθανόμαστε αυτή την ανάγκη, να κάνουμε κάτι. Οποιαδήποτε παρέμβαση μπορεί να γίνεται για καλό, αλλά μπορεί να έχει άλλες επιπτώσεις», σημειώνει στο ThessPost.gr.
«Κάθε χρόνο έχουμε μείωση της στάθμης της λιμνοθάλασσας, τα τελευταία χρόνια λόγω της κατάστασης με το κλίμα που βιώνουμε όλοι μας, σίγουρα αυτό το ακραίο οικοσύστημα μα τις συνθήκες ακραίας ξηρασίας, είναι επόμενο να έχουμε μια επιδείνωση της εικόνας της λιμνοθάλασσας. Ωστόσο αυτό συμβαίνει εδώ και πολλά χρόνια, είναι φυσικό φαινόμενο, κάπου κρατάει λίγο νερό, αλλά όχι παντού», επεξηγεί.
Τα πουλιά βρίσκουν άλλες εναλλακτικές
Η πανίδα που ζει στη λιμνοθάλασσα Καλοχωρίου, έχει μάθει να πηγαίνει σε άλλους υγροβιότοπους σε γειτονικές περιοχές, σύμφωνα με την κα Αλβανού. «Όλα τα πουλιά που χρησιμοποιούν τη λιμνοθάλασσα, όπως τα φλαμίνγκο και οι θαλασσοσφυριχτές, όταν δεν βρίσκουν τις κατάλληλες συνθήκες, απλώς ανακαλύπτουν διαφορετικές εναλλακτικές. Έχουμε γειτονικές περιοχές που δέχονται τα πουλιά που μετακινούνται με βάση την τροφή που βρίσκουν, στις εκβολές του Γαλλικού Ποταμού, του Αξιού Ποταμού, στο Αγγελοχώρι, στην Επανωμή, αλλά ακόμη και σε παράκτιους υγροτόπους, η Κεντρική Μακεδονία έχει πολλούς», αποσαφηνίζει.
Η λιμνοθάλασσα πριν στεγνώσει:
