Υπήρξε μια εποχή που το ελληνικό μπάσκετ ήταν το καταφύγιο της χώρας. Από το 1987 μέχρι τις μεγάλες ευρωπαϊκές επιτυχίες των συλλόγων και της Εθνικής ομάδας, το άθλημα γέμιζε γήπεδα και ένωνε τους Έλληνες.
Σήμερα, όμως, το ελληνικό μπάσκετ μοιάζει περισσότερο με έναν καθρέφτη της ελληνικής πραγματικότητας, δηλαδή γεμάτο καχυποψία, διχασμό, θεσμική αδυναμία, διαρκή αμφισβήτηση.
Κύριο πρόβλημα; H γενικευμένη δυσπιστία. Σε μια χώρα όπου οι πολίτες αμφισβητούν τη Δικαιοσύνη, τους θεσμούς, το πολιτικό σύστημα, το κράτος, θα ήταν παράδοξο να υπάρχει εμπιστοσύνη στη διαιτησία ενός αγώνα μπάσκετ.
Kανείς δεν εμπιστεύεται κανέναν.
Οι ομάδες δεν εμπιστεύονται τους διαιτητές.
Οι φίλαθλοι δεν εμπιστεύονται τις ομοσπονδίες.
Οι παράγοντες αμφισβητούν τους θεσμούς.
Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και στην ελληνική κοινωνία. Ζούμε σε μια χώρα όπου η δυσπιστία έχει γίνει τρόπος ζωής.
Αν πράγματι η Πολιτεία θεωρεί τον αθλητισμό κοινωνικό αγαθό, τότε γιατί παρακολουθεί αμέτοχη;
Γιατί δεν προχωρά σε ουσιαστικές θεσμικές παρεμβάσεις για μεγαλύτερη διαφάνεια στη διαιτησία; Γιατί δεν απαιτεί ένα σαφές και αξιόπιστο πλαίσιο λειτουργίας που θα προστατεύει το ίδιο το άθλημα; Ιδίως ενώ καταγράφονται επενδύσεις εκατομμυρίων στο ελληνικό μπάσκετ από ιδιώτες.
Μήπως το κράτος περιμένει να παρέμβει όταν η κατάσταση θα φτάσει στο απροχώρητο; Σίγουρα θα είναι αργά έως τότε.
