Είσαι εργαζόμενος στην επιχείρηση «Βιολάντα» όπου σκοτώθηκαν πέντε συνάδελφοί σου εν ώρα εργασίας. Που σημαίνει θα μπορούσες να ήσουν εσύ, η μάνα, ο αδελφός ή το παιδί σου στη θέση τους. Θα μπορούσε να είναι ο οποιοσδήποτε που ήθελε να δουλέψει για να θρέψει την οικογένειά του.
Κάθε λογικά σκεπτόμενος άνθρωπος λοιπόν θα περίμενε ότι, αυτή την ώρα, τα συναισθήματα που θα σε διακατείχαν θα ήταν θυμός, αγανάκτηση, οργή.
Κι όμως, εσύ αντί να αναλογισθείς το μέγεθος της εγκληματικής αδιαφορίας του ιδιοκτήτη του εργοστασίου για τις ανθρώπινες ζωές, επιλέγεις να τον… χειροκροτήσεις την ώρα που οδηγείται στη δικαιοσύνη.
Το ερώτημα είναι: τι ακριβώς χειροκροτείς; Τις πρόχειρες υπογειοποιήσεις σωληνώσεων; Τις παράνομες- κρυφές δεξαμενές; Το ότι κώφευε στις συνεχείς αναφορές για περίεργες οσμές; Το ότι δεν δέχθηκε να πληρώσει ένα ευτελές για τα δεδομένα του ποσό ώστε να μην τίθεται θέμα ασφάλειας;
Τι να το κάνει κανείς αν πλήρωνε στην ώρα του ή αν πρόσφερε θέσεις εργασίας; Τι σημασία έχει αν ήταν γλυκομίλητος ή αν είχε ανοικτή την πόρτα του στους εργαζόμενους; Γιατί μισθούς και έναν καλό λόγο μπορεί να έδινε, με τη στάση του όμως αφαίρεσε ζωές. Γιαυτό διώκεται με κακούργημα.
Το αν οι συγκεντρώσεις συμπαράστασης είναι αυθόρμητες ή οργανωμένες, ελάχιστη σημασία έχει. Το πρόβλημα είναι ότι βρέθηκαν… 256 εργαζόμενοι που λίγες μόνο μέρες μετά την κηδεία των συναδέλφων τους, χειροκροτούν τον άνθρωπο που, με τις εγκληματικές του παραλείψεις, τους έστειλε στον τάφο.
Κι αυτό θα πρέπει να μας ανησυχήσει ως κοινωνία. Άραγε έχουμε γίνει τόσο ατομιστές ώστε το μόνο που μας νοιάζει είναι η δική μας επιβίωση; Είμαστε τόσο εγκλωβισμένοι στο «εγώ» και στον μικρόκοσμό μας που βλέπουμε μόνο το συμφέρον μας;
Γιατί στην προκειμένη περίπτωση η στήριξη στον «κύριο Κώστα» δείχνει -αν μη τι άλλο- ότι αδιαφορείς για το αγαθό της ζωής κι ότι βάζεις τη σταθερότητα του μισθού σου πάνω απ’ όλα. Μόνο που αυτό κάποια στιγμή το βρίσκεις μπροστά σου.
