Ογδόντα δύο χρόνια μετά την εκτέλεση των 200 στην Καισαριανή, η πρώτη εμφάνιση φωτογραφικών εικόνων από εκείνη τη μέρα δεν αποτελεί απλώς ένα νέο ιστορικό τεκμήριο, αλλά ένα βαθιά συγκινητικό οπτικό ντοκουμέντο, που ταράζει τη συλλογική μνήμη και αγγίζει τόσο την κοινωνία, όσο και τους ιστορικούς που μελετούν τη μαύρη περίοδο της κατοχής. Ο Άρης Στυλιανού, καθηγητής Φιλολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης δηλώνει «βαθιά συγκινημένος» στο ThessPost.gr και τονίζει, ότι: «οι άνθρωποι αυτοί πήγαιναν στον θάνατο με λεβεντιά…».
ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΑΝΤΩΝΗΣ ΤΣΟΛΝΑΡΑΣ
Οι εικόνες αυτές, οκτώ στο σύνολο, αναδεικνύουν με ωμό τρόπο την ανθρώπινη διάσταση ενός γεγονότος που έως τώρα ακόμη και οι ιστορικοί διδάχτηκαν και δίδαξαν κυρίως μέσα από αρχεία και μαρτυρίες. Τώρα, όμως, ανακαλύπτουν μέσα από τα συγκλονιστικά αυτά ντοκουμέντα, ότι το πρωινό της 1ης Μαΐου 1944 στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής τελέστηκε έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Και η εικόνα, αποτελεί αδιάψευστο μάρτυρα, όχι μόνον για το γεγονός καθαυτό, αλλά και για τη γενναιότητα την οποία επέδειξαν οι μελλοθάνατοι, λίγα λεπτά πριν οι δυνάμεις των Ναζί αφαιρέσουν τη ζωή τους.
«Είναι συγκινητικές οι εικόνες. Δείχνουν τον ηρωισμό αυτών των ανθρώπων, που ήταν νέα παιδιά και πήγαιναν στην εκτέλεση με ένα θάρρος, κάπως περήφανοι και με αξιοπρέπεια. Ταυτόχρονα, δείχνει τη βαρβαρότητα του ναζισμού και του φασισμού», δηλώνει στο ThessPost.gr ο Άρης Στυλιανού, καθηγητής Φιλολογίας στο ΑΠΘ, ενώ τονίζει ότι πράγματι, έως τώρα, κανείς δεν γνώριζε για την ύπαρξη αυτών των φωτογραφιών.
«Είναι σημαντικό στοιχείο για την ιστορία μας. Δεν γνωρίζαμε καν ότι υπάρχουν εικόνες από την εκτέλεση της Καισαριανής. Ξέραμε για το μπλόκο της Καισαριανής, της Κοκκινιάς και εδώ στη Θεσσαλονίκη, το Ολοκαύτωμα στον Χορτιάτη, όμως δεν είχαμε δει ποτέ εικόνες. Όλα αυτά τα χρόνια τα ακούμε, τα διαβάζουμε, αλλά πλέον μπορούμε να δούμε το ντύσιμο των ανθρώπων, τα κουρέματα, ήταν φτωχοί στην κατοχή, ταλαιπωρημένοι από την πείνα, σκελετωμένοι», αναφέρει χαρακτηριστικά.
«Πηγαίνουν με μια λεβεντιά στον θάνατο»
Η εικόνα, όπως εξηγεί ο καθηγητής, φανερώνει ανθρώπους που παρά τις κακουχίες, δεν παρακαλούσαν να ζήσουν, δεν υποτάσσονται απέναντι στον ναζισμό. «Δεν παρακαλούσαν να ικετέψουν τους εχθρούς, τους κατακτητές. Δεν παρακαλάνε να ζήσουν, δεν υποτάσσονται, πηγαίνουν με μια λεβεντιά στον θάνατο. Αυτό είναι συγκινητικό», τονίζει.
