Ημέρα της Γυναίκας σήμερα και εκείνες που είχαν την ατυχία να γεννηθούν στη Μέση Ανατολή δεν γιορτάζουν ποτέ… Στο Ιράν, τούτες τις νύχτες, προέχει η επιβίωση!
Οι εκπολιτιστές των καιρών μας Αμερικανοί, πασχίζουν φιλότιμα να επιλύσουν (και) τα σημαντικά προβλήματα του γυναικείου φύλου που είχε την ατυχία να γεννηθεί σε αραβικές-ισλαμικές χώρες, αλλά…
Με τον βομβαρδισμό του Ιράν δεν γκρεμίζονται τόσοι αιώνες προκατάληψης και βίας κατά των γυναικών! Και δεν είναι μόνο στο Ιράν που- συν τοις άλλοις- σφυροκοπείται τούτες τις μέρες.
Κι’ ας αρχίσουμε από τα… απλά: έρευνες που αφορούν την Αίγυπτο, την Παλαιστίνη, και την Τυνησία δείχνουν ότι τουλάχιστον μία στις τρεις γυναίκες δέχεται ξυλοδαρμό από τον σύζυγό της. Η ενδοοικογενειακή βία στις αραβικές χώρες είναι ιδιωτική υπόθεση και, συνήθως, «δικαιολογημένη» αντίδραση του συζύγου προς την «κακή» σύζυγο.
«Για να χειρουργηθεί γυναίκα, πρέπει να υπογράψει άνδρας»: Ιρανή περιγράφει το καταπιεστικό καθεστώς
Αποσπάσματα από το Κοράνι χρησιμοποιούνται από τους άνδρες για να αποδείξουν ότι οι σύζυγοι που βιαιοπραγούν σε βάρος των συζύγων τους, ακολουθούν εντολές του Θεού!
Ωστόσο, μια πιο σε βάθος ανάγνωση του Κορανίου αποδείχνει ότι η κακοποίηση των συζύγων, αλλά και ο ακρωτηριασμός των γεννητικών οργάνων και οι «φόνοι τιμής», είναι αποτέλεσμα πολιτισμού και όχι θρησκείας.
Η Μέση Ανατολή παρουσιάζει ένα μωσαϊκό αντιθέσεων και πολυπλοκότητας όσον αφορά τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία. Το ποσοστό των εγγράμματων γυναικών των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων εκτιμάται στο 95,8% ενώ περισσότερο από το 70% των αποφοίτων πανεπιστημίου είναι γυναίκες.
Εγγράμματες μεν, υπό περιορισμούς δε…
Το Ιράν αποτελεί μια ενδιαφέρουσα αντίθεση με τα ΗΑΕ. Οι Ιρανές έχουν σημειώσει σημαντικά βήματα στη μόρφωση και την εκπαίδευση· οι εγγράμματες ιρανές υπολογίζονται από περίπου 35% κατά τη δεκαετία του 1970 σε πάνω από 80% στις αρχές του 21ου αιώνα. Ωστόσο, οι νόμοι που υιοθετούν διακρίσεις και οι κοινωνικοί κανόνες συνεχίζουν να περιορίζουν τις ευκαιρίες απασχόλησης για μια γυναίκα στο Ιράν. Σύμφωνα με στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας, το ποσοστό συμμετοχής των γυναικών στο εργατικό δυναμικό του Ιράν το 2020 ήταν μόνο περίπου 19%.
Στο Ιράν, οι γυναίκες είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίας: καταπιέζονται συστηματικά από νόμους και πολιτικές που εξυπηρετούν μόνο έναν σκοπό, να εδραιώσουν την εξουσία των ανδρών είτε σε οικογενειακό, είτε σε επίπεδο εξουσίας. Για πάνω από τέσσερις δεκαετίες, η Ισλαμική Δημοκρατία έχει περιορίσει τα δικαιώματα των γυναικών στον γάμο, το διαζύγιο, την κληρονομιά, την επιμέλεια των παιδιών, την εργασία, τα δικαστήρια, τα πολιτικά αξιώματα, τα ταξίδια, τον τρόπο ζωής και την ένδυση- χρησιμοποιώντας το σώμα και τις ελευθερίες τους ως εργαλεία κυριαρχίας- και έχει αποτύχει κατάφωρα να προστατεύσει τις γυναίκες από τη βία.
Οι γυναίκες βρίσκονται επίσης σε μειονεκτική θέση όσον αφορά την πολιτική και τη διακυβέρνηση: στο πλαίσιο ενός συστήματος όπου ο άνδρας κληρικός είναι ο ανώτατος ηγέτης και όλοι οι αξιωματούχοι είναι άνδρες.
Η προσωπική ζωή των ιρανών γυναικών παραμένει περίπλοκη. Ένας προοδευτικός οικογενειακός νόμος που θεσπίστηκε από τον Σάχη ανακλήθηκε μετά την επανάσταση των μουλάδων και οι γυναίκες ουσιαστικά δεν έχουν λόγο σε θέματα διαζυγίου, επιμέλειας παιδιών και οικονομικής ανεξαρτησίας.
Στα 13 ηλικία γάμου!
Η νόμιμη ηλικία γάμου για τα κορίτσια, αρχικά μειώθηκε στα 9 και στη συνέχεια ορίστηκε στα 13 χρόνια, κάτι που περιέπλεξε περαιτέρω το τοπίο, επηρεάζοντας τις ευκαιρίες εκπαίδευσης και απασχόλησης.
Το θέμα του διαζυγίου, το οποίο παραμένει πολύ πιο δύσκολο να επιτευχθεί για τις γυναίκες από ό,τι για τους άνδρες, συχνά αφήνει τις γυναίκες να αντιμετωπίζουν το κοινωνικό στίγμα, καθώς και τα σχεδόν ανυπέρβλητα νομικά εμπόδια. Οι νόμοι περί επιμέλειας παιδιών ευνοούν τους πατέρες και οι γυναίκες συχνά χρειάζονται τη συγκατάθεση των ανδρών κηδεμόνων ακόμα και για την επαφή με τα παιδιά τους. Η χρήση μαντίλας (χιτζάμπ) είναι υποχρεωτική σε δημόσιους χώρους, αν και η εφαρμογή του ποικίλλει.
Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας αποτελεί εδώ και χρόνια ημέρα αντίστασης κατά της καταπίεσης για τις Ιρανές. Στις 8 Μαρτίου του 1979, λίγες εβδομάδες μετά την Ιρανική Επανάσταση, δεκάδες χιλιάδες γυναίκες κατέκλυσαν τους δρόμους της Τεχεράνης, διαμαρτυρόμενες για το διάταγμα του τότε ανώτατου ηγέτη αγιατολάχ Ρουχολάχ Χομεϊνί που επέβαλλε την υποχρεωτική χρήση της μαντίλας για τις γυναίκες. Η αντίστασή τους τότε- όπως και στος μέρες μας- αντιμετωπίστηκε με κρατική βία, αλλά ο αγώνας τους δεν σταμάτησε ποτέ.
«Η καταπίεση των γυναικών στο Ιράν δεν είναι απλώς διάκριση, είναι ένα σκόπιμα σχεδιασμένο, θεσμοθετημένο, σύστημα κυριαρχίας που αποσκοπεί στην επιβολή της υποδούλωσης των γυναικών για τη διατήρηση της κρατικής κυριαρχίας. Αυτή η κρατικά επικυρωμένη συστηματική υποδούλωση δεν ισοδυναμεί με τίποτα λιγότερο από το απαρτχάιντ των φύλων, το οποίο πληροί πλήρως το όριο ενός εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας», είχε δηλώσει η Ιρανή Μπαχάρ Γκανταχάρι, διευθύντρια επικοινωνίας του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
Σήμερα, Κυριακή 8 Μαρτίου Ημέρα της Γυναίκας. Και στο Ιράν οι γυναίκες έχουν άλλα πιο σπουδαία να σκεφτούν από το να διαμαρτυρηθούν για το καθεστώς των μουλάδων ή για τη μαντήλα που τους σκοτεινιάζει τη ζωή. Το πώς θα επιβιώσουν κι αυτές και οι οικογένειές τους κάτω από τους βομβαρδισμούς των «απελευθερωτών» είναι το βασικό τους μέλημα. «Αύριο» θα δουν πάλι τι θα κάνουν…
Πηγή: ethnos.gr
