Οι απειλές του Τράμπ εναντίον της ΕΕ, μπορεί να μην βρίσκουν άμεση απάντηση από τις θεσμικές εκπροσωπήσεις της ΕΕ και τις κυβερνήσεις των χωρών μελών της, θυμώνουν όμως τους πολίτες.
*Γράφει ο Γιάννης Μαγκριώτης, πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και πρώην υφυπουργός Υποδομών και Μεταφορών
Σε όλες τις δημοσκοπήσεις στις χώρες μέλη της ΕΕ, η δημοφιλία Τράμπ καταρρέει, ενώ κερδίζει έδαφος η επιλογή της ενίσχυσής της.
Και όμως, ο Τράμπ, μέσα στον παραλογισμό και τον αυτοθαυμασμό της ομιλία του, στο φετινό Forum του Νταβός, σε κάτι είχε δίκιο: Όλες οι μεγάλες αλλαγές στον κόσμο από τις αρχές του 20ου αιώνα ξεκίνησαν από τις ΗΠΑ. Ήρθε η συγκυρία, η ΕΕ και τα κράτη μέλη της, να ξεκινήσουν την μεγάλη αλλαγή. Στην νέα γεωπολιτική και γεωοικονομική ρευστότητα η ΕΕ μπορεί να γίνει ισχυρός και ισότιμος παράγοντας.
Οι ΗΠΑ και η Σοβιετική Ένωση, στην καταστροφή της Ευρώπης από τους δύο παγκόσμιους πολέμους, έγιναν υπερδυνάμεις, διαφεντεύοντας τον κόσμο, τις επόμενες δεκαετίες.
Την δεκαετία του 1970, η λεγόμενη «Συναίνεση του Σικάγου», δημιούργησε το ρεύμα του «Νεοφιλελευθερισμού», που υιοθετήθηκε και υλοποιήθηκε από τους Ρέιγκαν και Θάτσερ, τους Κεντροδεξιούς ηγέτες σε ΗΠΑ και Βρετανία, επηρεάζοντας όλες τις ανεπτυγμένες χώρες.
Η «Παγκοσμιοποίηση», δηλαδή η ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων, αγαθών, υπηρεσιών και η κατοχύρωση της πνευματικής ιδιοκτησίας, επιταχύνθηκε από τις ΗΠΑ και την Βρετανία, από Κλίντον και Μπλερ, τους ηγέτες της Κεντροαριστεράς την δεκαετία του 1990, επηρεάζοντας, σχεδόν όλες τις χώρες.
Και στις δύο αυτές περιόδους, υποχώρησαν, η μεγάλη ανάπτυξη και το κοινωνικό κράτος, της «Χρυσής Μεταπολεμικής Τριακονταετίας» στην Δυτική Ευρώπη.
Πάλι, από ΗΠΑ και Βρετανία, με τους υπερσυντηρητικούς ηγέτες Τράμπ και Τζόνσον, στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 2016, εξαγγέλθηκε και υλοποιήθηκε η μεγάλη αναδίπλωση των χωρών τους, απέναντι στην «Παγκοσμιοποίηση».
Πριν συμπληρώσει ένα χρόνο, στην προεδρία των ΗΠΑ ο Τράμπ, ξεδίπλωσε όλες τις παράλογες και επικίνδυνες για τον κόσμο, αλλά και τις ΗΠΑ φαντασιώσεις του, αποκαλύπτοντας τον συμπλεγματικό του χαρακτήρα.
1. Στον πόλεμο της Ουκρανίας, αφήνοντας τις ανόητες προεκλογικές υποσχέσεις του, ότι σε 48 ώρες θα τελειώσει τον πόλεμο, αποκαλύφθηκε ότι στην συνάντησή του με τον Πούτιν στην Αλάσκα, συμφώνησε να αποδεχτεί όλες τις επιλογές του, αρκεί να σταματήσει τον πόλεμο, για να προλάβει να πάρει το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης, όπως έλεγε.
Τα σχέδιά του ανατράπηκαν από τον Ουκρανικό λαό και την αντίδραση ευρωπαϊκών χωρών.
2. Στην Γάζα, δεν πέτυχε να διώξει τους Παλαιστίνιους, ούτε να την μετατρέψει σε αμερικανικό τουριστικό θέρετρο.
3. Μετά την απαγωγή του Μαδούρου, μεγάλος αριθμός Ρεπουμπλικάνων Γερουσιαστών, υποστήριξαν πρόταση νόμου των Δημοκρατικών, που τον απαγορεύει νέα επέμβαση στην Βενεζουέλα.
4. Μετά τις απειλές για την προσάρτηση της Γροιλανδίας, ακόμη μεγαλύτερος αριθμός Ρεπουμπλικάνων Γερουσιαστών τον προειδοποιούν, ότι θα ψηφίσουν ανάλογη πρόταση νόμου των Δημοκρατικών. Ο σερίφης του κόσμου πήγε στο Νταβός με το πιστόλι στο χέρι και γύρισε χωρίς να πυροβολήσει, έχοντας «πιστεί» για τον άλλο δρόμο, από τον προσφάτως αυτοανακηρυχθέντα γιό του, τον ΓΓ του ΝΑΤΟ, Ρούτε.
5. Μετά τις πιέσεις των Αραβικών χωρών του Κόλπου, αναγκάστηκε να σταματήσει την σχεδιαζόμενη στρατιωτική επέμβαση στο Ιράν.
Η Κίνα, ειδικά η Ρωσία, παρ’ ότι χάνουν συμμάχους δεν αντιδρούν ως υπερδυνάμεις, γιατί έχουν τις δικές τους προτεραιότητες.
Ο Πούτιν να νομιμοποιήσει την κατοχή του 20% της Ουκρανίας και ο Σι Τζι Πινκ να προσαρτήσει την Ταιβάν.
Για εμάς, ακόμη χειρότερα, ενθαρρύνεται ο Ερντογάν να νομιμοποιήσει την διαίρεση της Κύπρου.
6. Οι Αμερικανοί πολίτες, όπου γίνονται εκλογές, καταψηφίζουν τους υποψήφιους που υποστηρίζει ο Τράμπ και όλοι προσδοκούν στις ενδιάμεσες εκλογές του Νοέμβρη να χάσει τον έλεγχο στην βουλή και την Γερουσία, για να του απαγορευτεί η συνεχής καταπάτηση του διεθνούς δικαίου.
Αυτά, είναι μερικά από τα πρώτα αναχώματα στους τυχοδιωκτισμούς του Τράμπ, μπορούν να έχουν συνέχεια;
Μπορεί η ΕΕ να επανακτήσει την ισχύ που είχαν μερικές χώρες της ξεχωριστά, στις αρχές του προηγούμενου αιώνα;
Μήπως, ο Τράμπ από απειλή για την ΕΕ, γίνει ο χορηγός της, ο επιταχυντής αποφασιστικών επιλογών;
*Τα κείμενα που φιλοξενούνται στη στήλη «Άρθρα-Απόψεις» δημοσιεύονται αυτούσια και απηχούν τις απόψεις των συγγραφέων και όχι απαραίτητα του ThessPost.gr
