Γράφει ο Ζήνων (ο Μνήμων)
Η διαδρομή του ΟΛΘ τις τελευταίες δεκαετίες, περιγράφεται ως μία ιστορία χαμένων ευκαιριών. Με πιο πρόσφατη, τα ήδη οκτώ χαμένα χρόνια της περιόδου της ιδιωτικοποίησης. Γιατί οι εποχές προχωρούν, τρέχουν, πολύ πιο γρήγορα από αυτόν, με αποτέλεσμα να βρίσκεται συνεχώς σε φάση υστέρησης. Στις δεκαετίες του ’70 και του ’80, οι οποίες ήταν εποχές βιομηχανικής ανάπτυξης, το λιμάνι δεν διέθετε οργανωμένο σταθμό διακίνησης εμπορευματοκιβωτίων. Η διαμόρφωση του 6ου προβλήτα ξεκίνησε το 1972, αλλά έπρεπε να φτάσουμε στο 1989 για να αποκτήσει τη σημερινή του μορφή και να δημιουργηθεί ο ΣΕΜΠΟ με την ανάλογη υποδομή. Ήρθαν όμως σύντομα οι κοσμοϊστορικές ανατροπές του 1990, με τις μεγάλες αλλαγές στις πρώην κομμουνιστικές χώρες και το άνοιγμα των συνόρων στα Βαλκάνια, για να φανεί ότι ο 6ος προβλήτας ήταν πλέον ανεπαρκής.
Η επέκτασή του και η εκβάθυνση της θάλασσας μπροστά από το μετωπιαίο κρηπίδωμα, ώστε να υποδέχεται πολύ μεγαλύτερα πλοία, είχε τεθεί πριν το 2000. Δυστυχώς όμως τότε άλλες ήταν οι ιεραρχήσεις του κέντρου εν όψει των Ολυμπιακών Αγώνων, με αποτέλεσμα να μην ενταχθεί σε κάποιο κοινοτικό πρόγραμμα χρηματοδότησης ένα τόσο σπουδαίο έργο για τη Θεσσαλονίκη.
Οι συνδικαλιστικές συγκρούσεις που ακολούθησαν, με τη βοήθεια και πολλών καλοθελητών, δημιούργησαν για μεγάλο χρονικό διάστημα εικόνα κρίσης, ώστε η κυβέρνηση Καραμανλή από τα μέσα της δεκαετίας του 2000 να προβάλλει ως διέξοδο την ιδιωτικοποίηση. Και να μη ξεχνάμε ότι ο διαγωνισμός που έγινε τότε αφορούσε μόνο την παραχώρηση του 6ου προβλήτα, κι ενός τμήματος δηλαδή από τα 1550 στρέμματα του λιμανιού. Με την Hutchison να πλειοδοτεί με ένα ποσό 420 εκατομμυρίων ευρώ και υποχρεωτικές επενδύσεις 690 εκατομμυρίων ευρώ σε επτά χρόνια. Η επένδυση εκείνη τελικά δεν πραγματοποιήθηκε λόγω της προϊούσης διεθνούς οικονομικής κρίσης και στον ΟΛΘ έμεινε μόνο μια ρήτρα 5 εκατομμυρίων ευρώ.
Θιασώτες και αντιδρώντες πάντως είδαν δέκα χρόνια μετά, όχι μόνο τον 6ο προβλήτα, αλλά ολόκληρο το πολύτιμο φιλέτο του ΟΛΘ να παραχωρείται σε ποσοστό 67% στο επενδυτικό σχήμα υπό τον Ιβάν Σαββίδη. Όσο για τις υποχρεωτικές επενδύσεις λιγότερο κι από το ένα τρίτο εκείνων του 2008. Κοινώς ένα ξεπούλημα κοψοτιμής που σε άλλες εποχές θα έστελνε στο εδώλιο πολλούς αξιωματούχους.
Η πόλη και οι παράγοντές της εγκλωβισμένοι σε περίεργες καταστάσεις, δεν πρόταξαν το συμφέρον της πόλης και της περιοχής. Είδαν να περνούν σχεδόν 8 χρόνια από την παραχώρηση, το έργο του 6ου προβλήτα να μην έχει ξεκινήσει ακόμη, αλλά όλοι να σφυρίζουν αδιάφορα. Οι όποιες δεσμεύσεις και ρήτρες να έχουν εξαερωθεί από τους χειρισμούς της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Από τη άλλη μύρια τα δημοσιεύματα των «προθύμων» που ξεπλένουν καταστάσεις.
Για τους όποιους μνήμονες και τους πολλούς αμνήμονες να θυμίσουμε ότι με τη σύμβαση παραχώρησης του 2018 ο ιδιώτης μέχρι τον Μάιο του 2025 έπρεπε να ολοκληρώσει μαζί και με τον 6ο προβλήτα επενδύσεις συνολικού ύψους 180 εκατομμυρίων ευρώ. Στη συζήτηση που είχε γίνει στην αρμόδια κοινοβουλευτική επιτροπή στη Βουλή στις αρχές του 2018 είχε αναφερθεί ότι ο ΟΛΘ παραχωρείται με ταμειακά διαθέσιμα ύψους 92 εκατομμυρίων και τον τότε εκτελεστικό πρόεδρο του ΤΑΙΠΕΔ Άρη Ξενόφο να υποστηρίζει ότι ήταν ένα απόθεμα που ανέβαζε την αξία πώλησης του οργανισμού! Και ώ του θαύματος μετά από οκτώ χαμένα χρόνια ο ιδιώτης έρχεται να ανακοινώσει ότι το απόθεμα των 92 εκατομμυρίων, που σήμερα έφτασε τα 100 εκατομμύρια, θα χρησιμοποιηθεί ως κεφάλαιο για την χρηματοδότηση της κατασκευής του 6ου προβλήτα, μαζί με συμπληρωματικό δανεισμό από ιδιωτικές τράπεζες. Έτσι ταχυδακτυλουργικά και.. σαλονικιώτικα. Στην ίδια εκείνη συνεδρίαση ο μνήμων θυμάται τον τότε πρόεδρο του ΤΑΙΠΕΔ να δηλώνει κατηγορηματικά ότι «είναι μία συμφωνία που μπορεί να φτάσει το 1,1 δισεκατομμύριο ευρώ». Θα είχε πολύ ενδιαφέρον να κληθεί οκτώ χρόνια μετά στη Βουλή ο κ Ξενόφος-που είναι πίσω από κάθε μεγάλη ιδιωτικοποίηση τα τελευταία χρόνια-να εξηγήσει πού πήγαν αυτά τα λεφτά!
Υ.Γ. Για να υπάρχουν συγκριτικά μεγέθη , στη συζήτηση στη Βουλή για τον ΟΛΘ το 2008 είχε αναφερθεί ότι τα διακινούμενα εμπορευματοκιβώτια ανέρχονταν σε 450.000. Σήμερα, δεκαοκτώ χρόνια μετά, ο αριθμός αυτός έχει αυξηθεί κατά ένα ποσοστό κοντά στο 20%. Τα έσοδα όμως από 40 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο έχουν εκτοξευτεί στα 100 εκατομμύρια ευρώ, ως αποτέλεσμα της νέας τιμολογιακής πολιτικής του ιδιώτη.
*Τα κείμενα που φιλοξενούνται στη στήλη «Άρθρα-Απόψεις» δημοσιεύονται αυτούσια και απηχούν τις απόψεις των συγγραφέων και όχι απαραίτητα του ThessPost.gr
