«Έπρεπε να χαθούν 57 αγνές ψυχές για να ξυπνήσει το ελληνικό κράτος;». Με αυτό το οδυνηρό ερώτημα, ο Νίκος Πλακιάς, ο άνθρωπος που είδε τη ζωή του να διαλύεται μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα το βράδυ της 28ης Φεβρουαρίου, μίλησε στη Μίνα Καραμήτρου και την κάμερα του OPEN. Σε μια κατάθεση ψυχής, τρία χρόνια μετά την τραγωδία στα Τέμπη, περιγράφει λεπτό προς λεπτό το χρονικό της καταστροφής και τον αγώνα που δίνει έκτοτε για να αποδοθεί δικαιοσύνη.
Το πρώτο «πάγωμα»
«Το πρώτο πράγμα είναι όταν πήγα σπίτι και έκατσα στον καναπέ, ανοίγοντας το κινητό. Ήταν ήδη 12 παρά 20. Είχαν αρχίσει και ερχόντουσαν τα πρώτα νέα πως υπάρχει εκτροχιασμός. Αυτή ήταν η πρώτη ενημέρωση. Εκεί πάγωσα, αυτό θυμάμαι. Δεν έκανα το αυτονόητο: Να πάρω τηλέφωνο τα παιδιά. Κάπως πάγωσα, περίμενα τις εξελίξεις γιατί λέγανε πως δεν είχε νεκρούς και τραυματίες. Το πιο πιθανό είναι να ήταν σαν άμυνα».
Όταν τα νέα μίλησαν για σύγκρουση, ο φόβος έγινε βεβαιότητα. «Εκεί παγώσαμε ακόμα περισσότερο. Ήταν αδιανόητο. Μετά θυμάμαι να λέω στη σύζυγο πως κάτι έχει γίνει και δεν μπορώ να βρω τα παιδιά».
Ο κ. Πλακιάς περιγράφει την άφιξή του στο σημείο μηδέν:
«Πήραμε το αυτοκίνητο και ήρθαμε εδώ πιο πάνω, στο ΑΤ Τεμπών. Κόλαση, πόλεμος, ασθενοφόρα. Ήδη μέσα μου πίστευα ότι χαθήκανε τα παιδιά. Το ένιωθα, ότι χαθήκανε τα παιδιά μου, τρία παιδιά. Αν ήταν ένα θα μπορούσα να πω ότι χτύπησε, είναι σε μια ΜΕΘ… αλλά τρία παιδιά; Η ελπίδα για μένα σταμάτησε όταν το ένιωσα. Ειλικρινά, το ένιωσα από το σπίτι. Η σύζυγός μου δεν το ένιωσε. Εγώ προσπαθούσα να την προετοιμάσω».
Το θρίλερ στα νοσοκομεία
«Μας έδειξαν τις λίστες όσων έφυγαν με λεωφορεία, είδαμε πως δεν ήταν τα παιδιά μας. Πήγαμε στο νοσοκομείο. Εκεί που καθόμασταν στο αμφιθέατρο, κατέβηκε ένας γιατρός και είπε πως υπάρχει στη ΜΕΘ ένα κορίτσι 1,75, ξανθό με γαλάζια μάτια. Φαντάστηκα ότι μπορεί να ήταν το παιδί μου. Πεταχτήκαμε 3-4 οικογένειες. Ένας κύριος είδε μια φωτογραφία και αγκάλιασε τη σύζυγό του… Κατάλαβα πως δεν ήταν το δικό μου παιδί».
Το μπάζωμα και η σκληρή αποδοχή
Επιστρέφοντας στο σημείο της σύγκρουσης αργότερα, ο κ. Πλακιάς αντίκρισε μια νέα πραγματικότητα. «Θυμάμαι όταν ανεβαίναμε να πάρουμε τα πράγματα των κοριτσιών από τα σπίτια τους, όταν γυρίσαμε και είδαμε αυτό… Έμεινα έκπληκτος», λέει για το μπάζωμα, τονίζοντας ότι στην αρχή η ενημέρωση ήταν ελλιπής και το μπάζωμα δεν ήταν καν στη δικογραφία.
«Εμένα τότε το μόνο που με έτρωγε ήταν αν τα παιδιά μου κατά τη σύγκρουση ή μετά ήταν ζωντανά. Κι αν αυτά τα παιδιά φώναξαν μπαμπά ή μαμά. Ξέρεις τι είναι να είσαι γονιός και να παρακαλάς να μην κατάλαβε κάτι; Να έφυγε όπως ήταν… αυτό ήταν το δύσκολο κομμάτι».
«Δεν έφταιξε η κακιά στιγμή»
Περνώντας στο σήμερα, ο Νίκος Πλακιάς μιλά για την απόδοση ευθυνών: «Πρέπει να πληρώσει από τον σταθμάρχη, από τους υπεύθυνους, μέχρι και τον υπουργό. Έχουν μεγάλη ευθύνη. Πώς να μην έχουν όταν δύο τρένα είναι 15 λεπτά στην ίδια γραμμή; Το μόνο σίγουρο είναι πως δεν έφταιξε η κακιά στιγμή και το ανθρώπινο λάθος. Ποιος τον τοποθέτησε τον σταθμάρχη;».
Όσο για τη δικαστική μάχη, σημειώνει: «Έχουμε 64 κατηγορούμενους. Δυστυχώς τα πολιτικά πρόσωπα δεν θα τα δούμε στη δίκη. Καταθέσαμε τα υπομνήματα αλλά τα πολιτικά πρόσωπα στην Ελλάδα κρίνονται από τη Βουλή».
«Δεν υπάρχει δικαίωση»
Κλείνοντας, ξεκαθαρίζει τι σημαίνει για εκείνον η επόμενη μέρα.
«Δεν υπάρχει δικαίωση για μένα. Δικαίωση είναι να πάω σπίτι να ανοίξω την πόρτα και να δω τα παιδιά μου. Στο δικαστήριο πάω γιατί ήδη πέρασαν 3 χρόνια και δεν είναι κανένας υπεύθυνος φυλακή. Και αυτό με θυμώνει», λέει και αναρωτιέται:
«Έπρεπε να χαθούν 57 αγνές ψυχές για να ξυπνήσει το ελληνικό κράτος και να παραδώσει έναν σιδηρόδρομο στους Έλληνες πολίτες; Αδιανόητο».
