Στο μπλόκο των Μαλγάρων, πίσω από τα τρακτέρ, βρίσκεται η νέα γενιά αγροτών που αγωνίζεται για να μην είναι και η τελευταία. Παιδιά που οδηγούσαν τρακτέρ πριν καν φτάσουν στο ύψος του τιμονιού, μαθαίνοντας από τους πατεράδες τους και τους παππούδες τους, συνεχίζοντας μια παράδοση δεκαετιών, καλλιεργώντας ελληνικά προϊόντα. Σήμερα, διεκδικούν το δικαίωμα να έχουν μέλλον στη γη τους. «Μεγάλωσα πάνω στο τρακτέρ κι εκεί θέλω να παραμείνω», λέει στο ThessPost.gr νεαρός αγρότης. Κι όμως, στη Χαλάστρα 15 αγρότες έχουν εγκαταλείψει το επάγγελμα, μέσα σε μόλις έναν μήνα.
ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΠΛΟΙΑΡΙΔΗ
Οι νέοι αγρότες που αποτελούν την πλειονότητα στο μπλόκο, κουβαλούν στις πλάτες της τουλάχιστον τρεις γενιές καλλιεργητών. Κάποιοι έχουν βγει στους δρόμους και τις προηγούμενες χρονιές, ενώ για άλλους είναι η πρώτη φορά. «Δεν είμαστε ούτε τρομοκράτες, ούτε κακοί άνθρωποι που θέλουν να κάνουν ζημιές. Θα δώσουμε τον αγώνα μας για να συνεχιστεί ο πρωτογενής τομέας. Έτσι ξεκίνησε η Ελλάδα, από την καλλιέργεια. Τα βρήκαμε εμείς και τα συνεχίσαμε, δε θελουμε να τα παρατήσουμε και να σηκωθούμε να φύγουμε», αναφέρουν.
Ο 22χρονος Βαγγέλης Ραπτόπουλος από τη Χαλάστρα, έμαθε τη δουλειά του αγρότη από τον πατέρα του, τον οποίο έχασε από πρόβλημα υγείας όταν ο ίδιος ήταν μόλις 17 ετών. Έκτοτε, ανέλαβε την οικογενειακή δουλειά στις καλλιέργειες ρυζιού, βαμβακιού και καλαμποκιού και τα τελευταία χρόνια περνάει το μεγαλύτερο μέρος της μέρας του στα χωράφια, που τόσο αγαπάει. «Όταν ήμουν 13 ετών ο πατέρας μου απέκτησε μεγάλο ποσοστό αναπηρίας και γι’ αυτό τον λόγο με ανέβασε πάνω στο τρακτέρ, να μάθω την τέχνη, για να μη μείνει η οικογένεια μου χωρίς φαγητό. Όταν απεβίωσε, συνέχισα εγώ τη δουλειά, με το κεφάλι ψηλά, γιατί έχω μια οικογένεια από πίσω που θέλω να τη στηρίξω, τη μητέρα μου και τον αδελφό μου», περιγράφει.
Το υψηλό κόστος παραγωγής στις καλλιέργειες ρυζιού, που κυμαίνεται στα 35-36 λεπτά ενώ το προϊόν πουλιέται στα 28-30 λεπτά, είναι «θηλιά στον λαιμό» για τους ρυζοπαραγωγούς, που βλέπουν τον ένα μετά τον άλλο, να εγκαταλείπουν το επάγγελμα. Είναι χαρακτηριστικό ότι μόνο στη Χαλάστρα, τουλάχιστον 15 αγρότες έχουν αφήσει τα χωράφια, μη μπορώντας να ανταπεξέλθουν. Το αβέβαιο μέλλον του κλάδου προκαλεί ένα δίλημμα στη νέα γενιά των αγροτών, που όπως λένε, μεγάλωσαν στη γη και εκεί θέλουν να παραμείνουν.
«Έχω σκεφτεί πάρα πολλές φορές, μήπως χρειαστεί να κάνω άλλο επάγγελμα. Όμως πραγματικά το αγαπάω. Αφού σχολούσα από το σχολείο όταν ήμουν μικρός, με ανέβαζε ο πατέρας μου στο τρακτέρ να με πάρει βόλτα στο χωράφι. Πολλά παιδάκια συνήθως κουράζονται, εμένα μου άρεσε η ταλαιπωρία αυτή γιατί το αγαπούσα αυτό το επάγγελμα. Πάνω στο τρακτέρ μεγάλωσα και θέλω να παραμείνω πάνω στο τρακτέρ για όλα μου τα χρόνια», λέει ο νεαρός αγρότης.
«Είμαστε ενωμένοι με αυτή τη δουλειά – Μας στερούν όλα μας τα όνειρα»
Μεγαλώνοντας στα χωράφια και μαθαίνοντας την τέχνη της γης από τον πατέρα του, ο 23χρονος Δημήτρης Σκενδρέρης από τη Χαλάστρα, σπούδασε Γεωπονική στην Αμερικανική Γεωργική Σχολή και σήμερα συνεχίζει να εργάζεται για την οικογενειακή επιχείρηρηση, στις καλλιέργειες ρυζιού, ως αγρότης τρίτης γενιάς. «Σκέφτομαι συνεχώς εάν πρέπει να αλλάξω δουλειά γιατί από αυτό που βλέπω καθημερινά, δε θα έχει μέλλον το επάγγελμα. Μας στερούν όλα μας τα όνειρα, τους στόχους που έχουμε βάλει και τις βλέψεις που έχουμε κάνει για αυτή τη δουλειά. Θα ξενιτευτούμε… το έχω σαν αίσχατη επιλογή, αλλά αν σταματήσουμε να παράγουμε, θα φύγουμε στο εξωτερικό», εξηγεί.
Το μεράκι και η αγάπη για την καλλιέργεια είναι αυτά που παρατείνουν την παραμονή τους, σύμφωνα με τον αγρότη. «Το βασικό μας πρόβλημα, που είναι και πανευρωπαϊκό, είναι οι χαμηλές τιμές πώλησης των αγροτικών προϊόντων, που οφείλεται στο ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν βάζει δασμούς και εξάγει από τρίτες χώρες, χαμηλή ποιότητα προϊόντων, όπως και το ρύζι. Επειδή είμαστε ενωμένοι με αυτή τη δουλειά λέμε κάθε χρόνο, ‘’άντε ακόμη μια χρονιά να δούμε τι θα γίνει’’, χρεωνόμαστε, και το αποτέλεσμα είναι ότι θα φύγουμε από τον κλάδο χρεωμένοι. Θα είμαστε σε μια άλλη δουλειά, σε άλλο κλάδο και δε θα μπορούμε να ξεχρεώσουμε τα χωράφια, θα πληρώνουμε μια ζωή χρέη», υπογραμμίζει ο κ. Σκενδέρης.
