Γράφει η Μαρούσα Πρωτοπαπαδάκη,
Δικηγόρος – Διαπιστευμένη Διαμεσολαβήτρια,
Υποψήφια Πρόεδρος ΔΣΘ
Η Δικηγορία βρίσκεται σε μια περίοδο βαθιών αλλαγών που δεν μπορούμε πια να αγνοήσουμε. Οι συνθήκες άσκησης του επαγγέλματος μετασχηματίζονται ραγδαία: η οικονομία, η τεχνολογία, οι θεσμοί, οι ανάγκες των πολιτών αλλάζουν συνεχώς. Ο Δικηγόρος καλείται να παραμείνει θεματοφύλακας της δικαιοσύνης, ενώ ταυτόχρονα αγωνίζεται να επιβιώσει μέσα σε ένα περιβάλλον αβεβαιότητας, πολλαπλών δυσχερειών και επαγγελματικής εξουθένωσης.
Η τεχνητή νοημοσύνη, αντί να λειτουργεί-όπως πρέπει- ως πολύτιμο εργαλείο, συχνά προκαλεί ανησυχία κι αβεβαιότητα. Οι ανισότητες και ο ανταγωνισμός αυξάνει. Οι Δικηγόροι καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε μόνοι μας αυτή τη μετάβαση — χωρίς ουσιαστική θεσμική στήριξη και συχνά σε αντιπαλότητα με το ίδιο το κράτος, χωρίς τον αναγκαίο σεβασμό στον καθημερινό αγώνα μας.
Σε αυτό το πλαίσιο, η ενεργός συμμετοχή όλων μας στα ζητήματα που αφορούν το επάγγελμα μας , σε μεγάλο βαθμό την ίδια τη ζωή μας , δεν είναι απλώς επιθυμητή — είναι απαραίτητη. Οι προκλήσεις που έχουμε μπροστά μας απαιτούν τη συμμετοχή των πολλών, των μάχιμων, αυτών που ζουν και γνωρίζουν σε βάθος τα προβλήματα της σύνθετης καθημερινότητας μας.
Ως αυτοδημιούργητη δικηγόρος, εισήλθα στη δικηγορία από προσωπική επιλογή, προχώρησα και παρέμεινα με τον ίδιο τρόπο, αντιμετωπίζοντας κάθε δυσκολία με αποφασιστικότητα, σθένος και επιμονή. Κάθε βήμα της πορείας μου χτίστηκε με προσωπική εργασία και πίστη στις αξίες του λειτουργήματός μας, και πάντα με γνήσιο ενδιαφέρον για την σύνδεση μου με τον Συνάδελφο.
Εδώ και οκτώ χρόνια υπηρετώ ως Σύμβουλος στον Δικηγορικό Σύλλογο Θεσσαλονίκης, τιμώντας κάθε θέση στην οποία βρέθηκα με αφοσίωση, ενδιαφέρον και τη γνωστή υπερένταση προσπάθειας που απαιτείται για τη διατήρηση της δύσκολης εξίσωσης άσκησης ενός ελεύθερου βιοποριστικού επαγγέλματος και παράλληλης ουσιαστικής συμμετοχής στα κοινά . Κάθε θέση, πρόταση ή πρωτοβουλία μου ήταν η απάντηση στο ίδιο ερώτημα που κάθε φορά έθετα στον εαυτό μου «τι θα ήταν χρήσιμο ,τι θα βοηθούσε το Συνάδελφο» .
Με την εμπειρία αυτή, αλλά και την πολυετή σταθερή επαγγελματική μου διαδρομή, την ίδια διάθεση και πρόθεση που εξακολουθώ να έχω, αποφάσισα να διεκδικήσω τη θέση της Προέδρου του ΔΣΘ. Στόχος μου είναι να υπηρετήσω τον Σύλλογο και τον κλάδο μας με συνέπεια, σεβασμό και αποφασιστικότητα, ώστε η δικηγορία μας να παραμείνει ισχυρή, αξιοπρεπής και αντάξια των αξιών της.
Γνωρίζω ότι η επιλογή προέδρου, ιδίως σε έναν μεγάλο Δικηγορικό Σύλλογο όπως ο ΔΣΘ, αποτελεί κατ’ ουσίαν επιλογή προσώπου ικανού να διοικήσει με ευθυκρισία, διορατικότητα και αίσθημα ευθύνης. Η διοίκηση δεν είναι τίτλος, αλλά αποστολή· απαιτεί αφοσίωση, ικανότητα ακρόασης, κατανόηση των αναγκών του άλλου, βούληση παραγωγής ουσιαστικού έργου, εργατικότητα, ενωτικό πνεύμα και, πρωτίστως, ανεξαρτησία σκέψης και πράξης.
Καλώ κάθε συνάδελφο —νέο και μεγαλύτερο— να συμμετάσχει ενεργά σε αυτή την προσπάθεια. Οι νέοι φέρνουν ενέργεια, ιδέες και τόλμη∙ οι μεγαλύτεροι εμπειρία, σταθερότητα και μέτρο. Μόνο όλοι ΜΑΖΙ μπορούμε να χτίσουμε έναν Σύλλογο που θα υπερασπίζεται αποτελεσματικά το λειτούργημά μας και θα ενισχύει τον ρόλο του δικηγόρου ως πυλώνα της Δικαιοσύνης και της κοινωνίας.
Οφείλουμε να εργαστούμε για μια δικηγορία που αξίζει να παραδώσουμε στη νέα γενιά — ισχυρή, αξιοπρεπή και αντάξια των αρχών και των αξιών του λειτουργήματός μας.
