Του Σπύρου Στατήρη*
Τρέχει ήδη η εκδήλωση/ διημερίδα του Οικονομικού Ταχυδρόμου για τα 100 χρόνια εκδόσεων και λειτουργίας του: “Από το 1926 στη Νέα Ψηφιακή Εποχή”
Παρόντες από τον Νίκο Ανδρουλάκη και τον Νίκο Μαραντζίδη, μέχρι τον Γιάννη Στουρνάρα, τον Αλέξη Τσίπρα και τον Νίκο Δένδια· και πλήθος άλλων ανθρώπων της πολιτικής, της οικονομίας, του επιχειρείν.
Η συγκυρία φέρνει την εκδήλωση αυτή να εκκινεί λίγες ημέρες μετά τη δημοσιοποίηση των αποτελεσμάτων της μελέτης του ΙΟΒΕ (Ίδρυμα Οικονομικών & Βιομηχανικών Ερευνών) για την ανισότητα στην Ελλάδα και τις πολλαπλές πτυχές της.
Το κείμενο του ΙΟΒΕ είναι μακροσκελές, πάνω από 100 σελίδες. Αν, πάντως, κάποιος μπει στον κόπο να το διαβάσει, έχει ρυθμό και σε κρατάει, παρά τη ροή των δεδομένων, καθώς η σχετική και απαραίτητη κοινωνική και πολιτική ανάλυση των επιμέρους φωτίζει το δρόμο και δεν χάνεσαι στις στροφές.
Είμαστε ήδη σε προεκλογική περίοδο και κάποιοι περιορίζουν τη συζήτηση σε φλύαρα φληναφήματα, έχοντας ήδη προεξοφλήσει τον τρόπο με τον οποίο δήθεν θα εξελίσσεται ο διάλογος στη δημόσια σφαίρα·
ή τον τρόπο που θα πορευτούν τα κόμματα και ο προγραμματικός λόγος που θα αρθρώσουν.
Αντί, λοιπόν, για συζητήσεις επί της ουσίας, όπως με αφορμή τη μελέτη του ΙΟΒΕ ή και το συνέδριο του Οικονομικού Ταχυδρόμου θα έπρεπε να γίνονται και να αναδεικνύονται, και για επιχειρήματα που επιχειρούν να απαντούν ή έστω, αν πείθουν για τα μύρια όσα, μικρά και μεγάλα, επίδικα (ακρίβεια, ΟΠΕΚΕΠΕ, συγκάλυψη σκανδάλων, υποκλοπές) επιλέγουν να παίζουν με όρους
πολιτικού κουτσομπολιού,
πολιτικού “μαγειρείου “ και
εθνολαϊκιστικής παραπολιτικής.
Τα λένε εδώ, τα λένε εκεί, και ό,τι κάτσει.
Η ατζέντα, πάντως, για όποιον έχει αυτιά και ακούει, διαμορφώνεται στα βασικά της σημεία από την αξιωματική αντιπολίτευση, από πολιτικούς, κοινωνικούς και επιχειρηματικούς εταίρους που συστηματικά και καθημερινά πλέον, μιλούν:
για τη στεγαστική κρίση και την ανάγκη ανέγερσης κοινωνικών κατοικιών,
για το γεγονός ότι 7 στα 10 νοικοκυριά δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα, γιατί ο πληθωρισμός έχει τραβήξει την ανηφόρα
για την υποχρέωση των τραπεζών που πριν λίγα χρόνια διασώθηκαν από τις θυσίες των πολιτών, να στηρίξουν την αποκατάσταση των εισοδημάτων μέσω (και) της αναλογικά δίκαιης φορολόγησης τους
για την αποκατάσταση της δικαιοσύνης, των ανεξάρτητων αρχών, των θεσμών που καλούνται να αρθούν στο ύψος τους, ώστε να αποκατασταθεί, τελικά, το αίσθημα ασφάλειας και εμπιστοσύνης των πολιτών σε όλα αυτά που τους προστατεύουν απέναντι στην αυθαιρεσία των ισχυρών.
Σε αυτό το παιχνίδι, πάντως, των εντυπώσεων, της έλλειψης επιχειρημάτων, της κυριαρχίας των εντυπώσεων, της συναισθηματικής φόρτισης, του αποσπασματικού Tik Tok και του ανελέητου scroll, άλλα λούμπεν ακροδεξιά και περιθωριακά πρόσωπα και σχήματα έχουν την τεχνογνωσία.
Όσο πιο πολύ κάποιοι υιοθετούν και ενισχύουν αυτά τα μέσα και τα “εργαλεία” ως δήθεν επικοινωνιακά υπερόπλα, τόσο πιο πολύ κανονικοποιείται μια κατάσταση, που δεν θα τη βρούμε μόνο μπροστά μας στις κάλπες, αλλά, τελικά και κυρίως, στον τρόπο που θα παράγεται και θα ασκείται εφεξής η πολιτική όχι μόνο στα καθ’ ημάς, αλλά και σε πολλές από τις πολιτικά και πολιτισμικά όμορες χώρες. Ίδωμεν·και συνεχίζομεν
*Μέλος Πολιτικής Γραμματείας του Τομέα Θεσμών
ΠAΣOΚ – Κίνημα Αλλαγής
*Τα κείμενα που φιλοξενούνται στη στήλη «Άρθρα-Απόψεις» δημοσιεύονται αυτούσια και απηχούν τις απόψεις των συγγραφέων και όχι απαραίτητα του ThessPost.gr
