Αν διάβαζε κάποιος ξένος, που δεν γνωρίζει λεπτομέρειες, τις δηλώσεις του αναπληρωτή υπουργού μεταφορών Κωνσταντίνου Κυρανάκη ότι από το 2026 θα υπάρξει 24ωρη λειτουργία και στο Μετρό Θεσσαλονίκης, θα φανταζόταν προφανώς ότι έχουν λυθεί όλα τα υπόλοιπα προβλήματα και μένουν μόνο αυτές οι… μικρές λεπτομέρειες για να το κάνουν απόλυτα χρηστικό στο ευρύ κοινό.
Γράφει η Ελευθερία Γιαννακίδου
Βέβαια όταν είσαι κάτοικος αυτής της πόλης και διαπιστώνεις ότι συχνά πυκνά, με το πρόσχημα των… παιδικών ασθενειών, το Μετρό μπλοκάρει, οι κυλιόμενες σκάλες υπολειτουργούν ή η χρήση κάρτας αντιμετωπίζεται ως τεχνολογικό επίτευγμα, τότε η τοποθέτηση αυτή μάλλον ακούγεται προκλητική στα αυτιά σου.
Πόσω μάλλον αν είσαι κάτοικος της δυτικής Θεσσαλονίκης οπότε ακόμη και η σκέψη του Μετρό φαντάζει ουτοπία αφού η προοπτική επέκτασής του στις λαϊκές δυτικές γειτονιές είναι γνωστό ότι έχει παραπεμφθεί στις καλένδες.
Οι κάτοικοι του Κορδελλιού, του Ευόσμου, της Σταυρούπολης ή της Πολίχνης, οι άνθρωποι δηλαδή του μόχθου και κατεξοχήν χρήστες των μέσων μαζικής μεταφοράς έχουν πλέον συνειδητοποιήσει ότι δεν μπορούν να ελπίζουν σε άμεση βελτίωση της καθημερινότητάς τους. Αυτοί, όπως και νάχει, θα συνεχίσουν να περιμένουν καρτερικά το αστικό στις στάσεις του ΟΑΣΘ αφού ακόμη και η πολυδιαφημισμένη τηλεματική θυμίζει περισσότερο… τζόγο παρά ενημέρωση δρομολογίων. Το να έρθει δηλαδή το λεωφορείο στην ώρα που αναφέρεται στην εφαρμογή έχει αποδειχθεί ότι είναι σαν να πετυχαίνει κάποιος τους αριθμούς του τζόκερ.
Από την άλλη οι «ευνοούμενοι» της Καλαμαριάς παρακαλούν να τηρηθούν τα χρονοδιαγράμματα και από το Μάρτιο να προστεθεί η δεύτερη γραμμή στον βασικό άξονα των 9,6 χιλιομέτρων. Βέβαια τους έχουν πει ότι, στο πλαίσιο μίας …παγκόσμιας αποκλειστικότητας, για να συμβεί αυτό θα προηγηθεί ένα καθολικό «λουκέτο» ενός μήνα στο σύνολο του δικτύου.
Σε όλους αυτούς, οι δηλώσεις Κυρανάκη είναι σαν τις υποσχέσεις που έχουν συνηθίσει να ακούν από τους πολιτικούς κάθε χρόνο στη ΔΕΘ ή σαν τις βαρύγδουπες αναφορές που θέλουν τη Θεσσαλονίκη να γίνεται πρωτεύουσα της Νοτιοανατολικής Μεσογείου.
Μόνο που, τώρα πια, η καθημερινότητα είναι τόσο σκληρή και η ακρίβεια τόσο δυσβάσταχτη ώστε κανείς δεν είναι διατεθειμένος να συνεχίσει να χειροκροτεί το πολιτικό προσωπικό που τον εμπαίζει απροκάλυπτα.
Γιαυτό ο «Κανένας» σαρώνει, με συντριπτική πλειοψηφία, στις δημοσκοπήσεις κρούοντας το καμπανάκι στους παραδοσιακούς κομματικούς σχηματισμούς. Το θέμα είναι αν πλέον υπάρχουν ευήκοα ώτα στην ελληνική πολιτική σκηνή.
