Κάθε Σεπτέμβριο η Θεσσαλονίκη αλλάζει ρυθμό. Τα βλέμματα όλης της χώρας στρέφονται πάνω της. Οι δρόμοι γεμίζουν, τα ξενοδοχεία και τα καταστήματα αποκτούν περισσότερη κίνηση, πολιτικοί, επιχειρηματίες, δημοσιογράφοι και επισκέπτες συναντιούνται στη Διεθνή Έκθεση. Για λίγες ημέρες η πόλη γίνεται το επίκεντρο της οικονομικής και πολιτικής ζωής της χώρας.
Γράφει ο Πέτρος Παππάς, Βουλευτής ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής
Και ύστερα; Ύστερα τα φώτα χαμηλώνουν και η Θεσσαλονίκη επιστρέφει στην καθημερινότητά της.
Εκεί ακριβώς βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, η συζήτηση που αξίζει πραγματικά να κάνουμε φέτος: όχι μόνο τι θα ειπωθεί στη ΔΕΘ, αλλά τι μένει στη Θεσσαλονίκη μετά τη ΔΕΘ. Γιατί η ανάπτυξη μιας πόλης δεν μπορεί να μετριέται από την κίνηση μιας εβδομάδας, από τον αριθμό των επισκεπτών ή από τις εξαγγελίες που γίνονται στα περίπτερα. Μετριέται πρωτίστως από τη ζωή των ανθρώπων που κατοικούν σε αυτήν τις υπόλοιπες 356 ημέρες του χρόνου.
Μετριέται από το αν ένας νέος άνθρωπος μπορεί να βρει μια καλή δουλειά στη Θεσσαλονίκη και να μη θεωρεί αυτονόητο ότι για να εξελιχθεί πρέπει να φύγει. Από το αν ένα νέο ζευγάρι μπορεί να νοικιάσει ένα σπίτι χωρίς το ενοίκιο να απορροφά το μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματός του.
Από το αν ο μικρός επιχειρηματίας μπορεί να κρατήσει ανοιχτό το κατάστημά του απέναντι στο αυξημένο κόστος ενέργειας και λειτουργίας. Από το αν ο εργαζόμενος μπορεί να φτάσει στη δουλειά του χωρίς να χάνει ένα μεγάλο μέρος της ημέρας του στη μετακίνηση.
Και, τελικά, από το αν η λέξη «ανάπτυξη» γίνεται αισθητή στην τσέπη και στην καθημερινότητα του πολίτη.
Η Θεσσαλονίκη έχει μπροστά της μια σημαντική ευκαιρία. Διαθέτει πανεπιστήμια, ανθρώπινο δυναμικό υψηλού επιπέδου, ισχυρή επιχειρηματική παράδοση, λιμάνι, γεωγραφική θέση που μπορεί να την καταστήσει πραγματικό κόμβο της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, τουρισμό, πολιτισμό και ένα οικοσύστημα καινοτομίας που τα τελευταία χρόνια μεγαλώνει.
Έχει πλέον και μια νέα πραγματικότητα στις μετακινήσεις της. Το Μετρό άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο κινούμαστε στην πόλη και η επέκτασή του προς την Καλαμαριά μεγαλώνει αυτή τη δυνατότητα. Το επόμενο στοίχημα, όμως, είναι ακόμη μεγαλύτερο: να φτάσει η σύγχρονη συγκοινωνία και στη δυτική Θεσσαλονίκη.
Γιατί υπάρχει και μια δεύτερη Θεσσαλονίκη. Η Θεσσαλονίκη του Ευόσμου, του Κορδελιού, της Σταυρούπολης, των Αμπελοκήπων, της Μενεμένης, της Νεάπολης και των δυτικών συνοικιών. Μια περιοχή με νέο πληθυσμό, εργαζόμενους, οικογένειες και τεράστια παραγωγική δυναμική, η οποία για πολλά χρόνια δεν πήρε το μερίδιο των υποδομών και των ευκαιριών που της αναλογεί.
Δεν μπορεί να μιλάμε για μια Θεσσαλονίκη που αναπτύσσεται, όταν η ανάπτυξη έχει διαφορετικό ταχυδρομικό κώδικα.
Αυτό ίσως είναι και το μεγαλύτερο στοίχημα της επόμενης δεκαετίας: να πάψουμε να σχεδιάζουμε την πόλη ως ένα κέντρο και μια περιφέρεια και να αρχίσουμε να τη βλέπουμε ως μία ενιαία μητρόπολη. Με καλές δημόσιες συγκοινωνίες από ανατολικά μέχρι δυτικά. Με περισσότερο πράσινο και δημόσιο χώρο. Με σύγχρονες υποδομές. Με αξιοποίηση του παραλιακού μετώπου. Με γειτονιές στις οποίες αξίζει να ζεις και όχι απλώς να επιστρέφεις για να κοιμηθείς.
Και κυρίως με μια οικονομία που δεν θα στηρίζεται μόνο στην κατανάλωση, αλλά θα δημιουργεί νέες και καλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας.
Η φετινή ΔΕΘ έχει έναν ιδιαίτερο συμβολισμό. Εκατό χρόνια μετά την πρώτη διοργάνωσή της, η Θεσσαλονίκη μπορεί και πρέπει να αναρωτηθεί πώς θέλει να είναι στα επόμενα εκατό.
Μια πόλη που κάθε Σεπτέμβριο περιμένει να ακούσει τι αποφάσισαν άλλοι γι’ αυτήν; Ή μια πόλη που έχει δικό της σχέδιο, αυτοπεποίθηση και διεκδικεί τον ρόλο που της αξίζει;
Δεν χρειάζεται άλλη μία λίστα υποσχέσεων.
Χρειάζεται μια κοινή συμφωνία για το πού θέλουμε να πάει η Θεσσαλονίκη: περισσότερες και καλύτερες δουλειές, προσιτή κατοικία, γρήγορες μετακινήσεις, ισόρροπη ανάπτυξη ανατολικά και δυτικά, δημόσιος χώρος και μια οικονομία που αφήνει πραγματικό αποτύπωμα στην κοινωνία.
Γιατί στο τέλος η ανάπτυξη δεν είναι μακέτες, αριθμοί και εγκαίνια. Ανάπτυξη είναι να νιώθει ένας άνθρωπος ότι η πόλη στην οποία γεννήθηκε, σπούδασε, εργάζεται ή μεγαλώνει τα παιδιά του τού δίνει λόγους να μείνει σε αυτήν. Αυτό πρέπει να είναι το πραγματικό στοίχημα της Θεσσαλονίκης.
Όχι να είναι το κέντρο της Ελλάδας για εννέα ημέρες κάθε Σεπτέμβριο. Να γίνει μια πόλη ευκαιριών 365 ημέρες τον χρόνο.
