Είτε έχεις παιδιά, είτε γνωρίζεις οικογένειες που τα παιδιά τους πηγαίνουν σχολείο, είτε γνωρίζεις κάποιον εκπαιδευτικό που εργάζεται σε σχολείο έχεις ακούσει έστω και μια φορά ότι ο χώρος που θα έπρεπε να είναι φυτώριο μάθησης και παιδείας πολλές φορές μετατρέπεται σε μια ζούγκλα.
Μια ζούγκλα όπου το κράτος παρακολουθεί αμέτοχο, εδώ και πολλά χρόνια και η ατιμωρησία τροφοδοτεί τους bullies βλέποντας ότι κανείς δεν τους αγγίζει.
Δεν χρειάζεται η πολιτεία να «ξυπνήσει» από τον λήθαργο μόνο μετά από ένα σοκαριστικό συμβάν ή μια καταγγελία.
Η υπόθεση με την καθηγήτρια Σοφία Χρηστίδου, στη Θεσσαλονίκη, η οποία κατέληξε μετά από εγκεφαλικό, ενώ το στενό της περιβάλλον αναφέρει ότι δεχόταν bullying και είχε παραπεμφθεί σε επιτροπή μετά από κατηγορία για πνευματική ανικανότητα να ανταποκριθεί στα εκπαιδευτικά της καθήκοντα, γεννάει σοβαρά ερωτήματα που χρειάζονται απαντήσεις. Και αυτές οι απαντήσεις πρέπει να δοθούν από το ίδιο το υπουργείο Παιδείας, το οποίο οφείλει να βρει τρόπους να σταματήσει κάθε μορφή εκφοβισμού, από οποιονδήποτε και αν προέρχονται μέσα στους σχολικούς χώρους.
Μέχρι τότε… η κανονικότητα της ζούγκλας θα συνεχίζεται.
