«Η διαφθορά σκοτώνει και αυτό συνέβη και στα Τέμπη. Έχω πει και θα συνεχίσω να το λέω, ότι αυτή η τραγωδία θα είχε αποφευχθεί, εάν το έργο είχε ολοκληρωθεί, όπως έπρεπε. Πιστεύω ότι μόνος τρόπος για να γιατρευτεί αυτό το τρομερό τραύμα, είναι η απόδοση δικαιοσύνης» είναι επί λέξει απαντήσεις της Ευρωπαίας Εισαγγελέως Λάουρα Κοβέσι, σε ερωτήσεις Ελλήνων δημοσιογράφων, στη συνέντευξη τύπου στην Αθήνα.
Γράφει η Ειρήνη Τσαρούχα, Δημοσιογράφος
Ποια άλλη πιο ξεκάθαρη διατύπωση πρέπει να χρησιμοποιήσει κάποιος για να αντιληφθεί ότι οι ευθύνες για την απώλεια 57 ψυχών έχουν ονοματεπώνυμο και αφορούν όσους δεν προχώρησαν, όπως και όταν όφειλαν τη σύμβαση 717;
Είναι πανθομολογούμενο ότι εάν είχαν υλοποιηθεί τα συστήματα ασφαλείας που προβλέπονταν από την επίμαχη σύμβαση, οι δύο αμαξοστοιχίες δεν θα συγκρούονταν ποτέ, ακόμη και αν είχε προηγηθεί το ανθρώπινο λάθος, το οποίο, είχε σπεύσει να υιοθετήσει ως αίτιο, σε πρώτο χρόνο, ο πρωθυπουργός.
Και αυτή η κρίση βέβαια απεδείχθη αρνητική για την κυβέρνηση, μετά τις αποκαλύψεις για τα ρουσφέτια, την ανεπάρκεια και την προβληματική παρουσία των επικίνδυνων –όπως εξελίχθηκε- επιλογών προσωπικού. Και επανέλαβε η Ευρωπαία αξιωματούχος το αίτημα για κατάργηση του άρθρου 86 του Συντάγματος, το γνωστό «περί ευθύνης υπουργών».
Και βγήκε η κυβέρνηση να δηλώσει ότι βεβαίως επιθυμεί, όπως όλοι, να αλλάξει το επίμαχο άρθρο, αλλά οφείλει να ακολουθήσει την προβλεπόμενη διαδικασία. Σωστά. Μόνο που λησμόνησε προφανώς ότι ήταν η κυβέρνηση της ΝΔ που με την πλειοψηφία της το 2019, στην τελευταία αναθεώρηση, συνέταξε το άρθρο 86. Συνεπώς, οι αναφορές περί βούλησης αλλαγής του επίμαχου «περί ευθύνης υπουργών» άρθρου είναι προφάσεις εν αμαρτίες.
Διότι και το ισχύον πλαίσιο επιτρέπει την παραπομπή κυβερνητικών στελεχών στο Ειδικό Δικαστήριο. Ωστόσο, ήταν επιλογή της κυβέρνησης και της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας που τη στηρίζει, η συγκάλυψη.
Όταν η δικογραφία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας έφθασε στη Βουλή, αμελλητί όπως προβλέπονταν, γιατί προσέκρουσε σε ευθύνες πολιτικών προσώπων, ήταν η κοινοβουλευτική πλειοψηφία της ΝΔ που δεν βρήκε ούτε μία απλή ένδειξη ευθύνης και απέτρεψε την παραπομπή τους στη Δικαιοσύνη.
Ούτε στα Τέμπη για τη σύμβαση 717, ούτε στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, ούτε προφανώς και στις επόμενες δικογραφίες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας.
Και μετά διερωτάται κανείς γιατί η ελληνική κοινωνία στην συντριπτική της πλειοψηφία δεν έχει εμπιστοσύνη στους θεσμούς; Γιατί αποστρέφεται την πολιτική και τους πολιτικούς;
Γιατί έχει απογοητευτεί βαθιά από την κυριαρχία της διαφθοράς και της ατιμωρησίας. Και είναι ασύγγνωστη η ζημιά που προκαλεί η κυβέρνηση στη θεσμική λειτουργία της δημοκρατίας: γιατί το αίσθημα της ματαίωσης είναι που οδηγεί τους πολίτες στην αποχή και η αγανάκτηση στην ενίσχυση των άκρων.
Ωστόσο, σε αυτή τη σκοτεινή πολιτική πραγματικότητα που ορίζεται από σιωπή, συγκάλυψη και αναβολές, υπάρχουν φωνές που υπενθυμίζουν ότιη ακεραιότητα, η συνέπεια και η αξιοπιστία δεν είναι προαιρετικά χαρακτηριστικά, αλλά αναγκαίες συνθήκες για να λειτουργήσει η Δημοκρατία.
Και είναι ευθύνη των πολιτών να ακούσουν και να στηρίξουν το ήθος και τις αξίες απέναντι στη σήψη και την αλαζονεία.
Η εξουσία τείνει να διαφθείρει και η απόλυτη εξουσία διαφθείρει απόλυτα*, γι’ αυτό η πολιτική αλλαγή με σοβαρότητα, διαφάνεια και θεσμική λειτουργία δεν είναι ένα ακόμη σύνθημα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Η πολιτική αλλαγή είναι το θεμέλιο για μια ανθεκτική δημοκρατία με διαύγεια, αξιοπρέπεια και κοινωνική δικαιοσύνη.
*Ο Λόρδος Άκτον είχε συμπεριλάβει τη συγκεκριμένη φράση σε επιστολή του προς τον Επίσκοπο Κρέιτον (1887) θέλοντας να επισημάνει ότι τα ίδια ηθικά πρότυπα θα πρέπει να εφαρμόζονται σε όλους,συμπεριλαμβανομένων των πολιτικών και θρησκευτικών ηγετών.
*Τα κείμενα που φιλοξενούνται στη στήλη «Άρθρα-Απόψεις» δημοσιεύονται αυτούσια και απηχούν τις απόψεις των συγγραφέων και όχι απαραίτητα του thesspostgr.
