Ήρθε ξανά η εποχή των φορολογικών δηλώσεων και μαζί της τα απανωτά σοκ για χιλιάδες ιδιοκτήτες ακινήτων.
Εκεί που προσπαθείς να διαχειριστείς τα καθημερινά έξοδα, τους λογαριασμούς και τις συνεχείς αυξήσεις στο κόστος ζωής, ξαφνικά καλείσαι να πληρώσεις ένα ακόμη βαρύ ποσό στο κράτος, απλώς και μόνο επειδή διαθέτεις ή εκμισθώνεις ένα ακίνητο.
Το κράτος είναι λες και καραδοκεί στη γωνία για όποιον εξασφαλίζει ένα επιπλέον εισόδημα μέσω της εκμετάλλευσης ενός ακινήτου, είτε με βραχυχρόνια είτε με μακροχρόνια μίσθωση. Φροντίζει να μας υπενθυμίζει ποιος είναι ο πραγματικός συνέταιρος κάθε οικονομικής μας προσπάθειας. Και μάλιστα ένας συνέταιρος που δεν έβαλε ούτε ένα ευρώ, δεν πήρε κανένα ρίσκο, δεν μοιράστηκε κανέναν κίνδυνο ούτε τα έξοδα που συνεπάγεται η κατοχή και η συντήρηση ενός ακινήτου. Παρ’ όλα αυτά, απαιτεί σταθερά και αδιαπραγμάτευτα το μερίδιο του. Όταν έρχεται η ώρα των εσόδων, εμφανίζεται πρώτος για να εισπράξει το δικό του ποσοστό, μέσω της υψηλής φορολογίας.
Αντί να δίνεται οικονομική ανάσα στους πολίτες που παλεύουν με μια ακρίβεια που δεν φαίνεται να έχει ταβάνι, με μισθούς και συντάξεις που συχνά δεν φτάνουν ούτε μέχρι τα μέσα του μήνα, το κράτος εξακολουθεί να αντιμετωπίζει κάθε πηγή εισοδήματος ως ευκαιρία για νέα φορολογική αφαίμαξη.
