Δεν είναι η πρώτη φορά που προσπαθούν να… μικρύνουν τη Θεσσαλονίκη. Το είδαμε στην υποβάθμιση του πάλαι ποτέ Υπουργείου Μακεδονίας Θράκης, το βιώνουμε στην ΕΡΤ3 που μεταβλήθηκε σε ένα μαγαζάκι της «μαμάς» ΕΡΤ, το βλέπουμε ακόμη και σε μεγάλους οργανισμούς ή επιχειρήσεις. Απλά τώρα, στην περίπτωση της ΔΕΘ δεν κρατούν ούτε καν τα προσχήματα.
Γράφει η Ελευθερία Γιαννακίδου
Γιατί μπορεί μια άδεια καρέκλα να μη λέει πολλά, όταν όμως αδειάζουν οι καρέκλες εκπροσώπησης μιας ολόκληρης πόλης στο Δ.Σ. μίας εταιρίας-κλειδί, όπως η ΔΕΘ, τότε η σιωπή γίνεται ηχηρή. Και η απουσία, πολιτική δήλωση.
To σχέδιο νόμου που προωθεί το υπουργείο Οικονομικών για τη ΔΕΘ στην ουσία περιορίζει τους φορείς της πόλης σε έναν ρόλο στενά διακοσμητικό αφού ούτε λίγο ούτε πολύ τους «στριμώχνει» σε μία επιτροπή που θα έχει απλά συμβουλευτικό χαρακτήρα. Που σημαίνει, επιβάλλει περιθωριοποίηση και σιγή σ αυτούς που γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα τη ζωή και τον παλμό αυτής της πόλης.
Και μην θεωρήσει κανείς ότι η υποβάθμιση αυτή είναι απλώς θεσμική. Είναι κατά βάση κοινωνική και πολιτική. Σηματοδοτεί ένα μοντέλο διακυβέρνησης κεντρικοποιημένο, αδιαφανές και ενίοτε αλαζονικό, όπου η τοπική φωνή εκλαμβάνεται όχι ως σύμμαχος, αλλά ως εμπόδιο.
Οι παραγωγικοί φορείς μένουν στο περιθώριο, σε μια περίοδο που η συλλογική δράση είναι περισσότερο αναγκαία από ποτέ αφού το επόμενο διάστημα θα πρέπει να ληφθούν οι σημαντικές αποφάσεις για την ανάπλαση που θα καθορίσουν σε μεγάλο βαθμό την εικόνα στην «καρδιά» της Θεσσαλονίκης.
Βέβαια ας μην γελιόμαστε, η αποδυνάμωση αυτή δεν ήρθε ξαφνικά. Αντίθετα, ήταν μία αργή διολίσθηση, ενταγμένη στη γενικότερη αντίληψη αυτής της κυβέρνησης να χειρίζεται σε κεντρικό επίπεδο, με μία κλειστή ομάδα μέσα στο Μαξίμου, οτιδήποτε σχετίζεται με όλα τα μεγάλα και εμβληματικά project της χώρας.
Η Θεσσαλονίκη δεν ήταν δύσκολος στόχος αφού είχε μείνει εδώ και καιρό εκτός της πολιτικής και διοικητικής εξουσίας. Δίχως «θεσμικά εργαλεία», αποδέχθηκε τη μετατροπή της σε σύμβολο της «αιώνιας αναμονής», καθώς περιορίστηκε σε εκδηλώσεις γκρίνιας που από ένα σημείο και έπειτα αντιμετωπίζονταν ως γραφικές.
Εξάλλου τα τελευταία χρόνια έχουν εκλείψει οι σημαντικές προσωπικότητες είτε από το χώρο της πολιτικής είτε από την κοινωνία που έχουν έναν ισχυρό παρεμβατικό λόγο. Είναι σαν να αποφάσισε ξαφνικά η ίδια η πόλη να ξεχάσει την μακραίωνη ιστορία της και να αποδεχθεί το ρόλο κομπάρσου που προσπαθούν να της επιβάλουν.
Ίσως με αφορμή τη ΔΕΘ, ήρθε η ώρα να αφυπνισθούμε και να διεκδικήσουμε και πάλι όλα όσα δικαιούμαστε ως πόλη. Αρκεί να αφήσουμε, έστω για λίγο, τα κομματικά κασκόλ στα ντουλάπια μας και βγάλουμε στην επιφάνεια το συλλογικό συμφέρον.
