Η κλοπή και η καταστροφή δημόσιας περιουσίας δεν είναι απλώς παραβίαση του νόμου· είναι και πράξη που βλάπτει συνολικά την κοινωνία.
Η δημόσια περιουσία — δρόμοι, κτίρια, πάρκα, εξοπλισμός, υποδομές — χρηματοδοτείται από τους φόρους όλων μας. Άρα, όταν κάποιος την καταστρέφει ή την ιδιοποιείται, στην ουσία στερεί ή επιβαρύνει πόρους από την κοινότητα. Αυτό έχει συνέπειες:
- Οικονομικές: Χρειάζονται περισσότερα χρήματα για επισκευές ή αντικαταστάσεις, χρήματα που θα μπορούσαν να διατεθούν αλλού (π.χ. υγεία, παιδεία).
- Κοινωνικές: Ενισχύεται η αίσθηση αδικίας και μειώνεται η εμπιστοσύνη στους θεσμούς.
- Πρακτικές: Η λειτουργικότητα και η ποιότητα ζωής υποβαθμίζονται (π.χ. κατεστραμμένα φανάρια, λεωφορεία εκτός λειτουργίας).
Επιπλέον, η πράξη έχει ηθική διάσταση: το δημόσιο ανήκει σε όλους και η προστασία του είναι συλλογική ευθύνη. Η φθορά του, ειδικά σκόπιμα, δείχνει έλλειψη σεβασμού τόσο προς τον νόμο όσο και προς τους συμπολίτες.
«Η δημόσια περιουσία δεν είναι απρόσωπη· είναι το κοινό μας σπίτι. Κάθε παγκάκι, κάθε σχολείο, κάθε δρόμος έχει πληρωθεί από τον κόπο όλων μας. Όταν κάποιος την κλέβει ή την καταστρέφει, δεν αδικεί έναν απρόσωπο “κράτος”, αλλά όλους τους πολίτες. Είναι πράξη που στερεί από το παρόν και υπονομεύει το μέλλον, γιατί τα χρήματα και ο χρόνος που απαιτούνται για την αποκατάσταση θα μπορούσαν να επενδυθούν σε κάτι καλύτερο. Η προστασία του δημόσιου χώρου είναι δείκτης πολιτισμού και σεβασμού προς τον ίδιο μας τον εαυτό.»
Σήμερα ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης αναφέρθηκε στο περιστατικό της αφαίρεσης εργαλείων από τους σταθμούς ποδηλάτων.
Επίσης, πρίν λίγες μέρες, ο υφυπουργός Μεταφορών Νίκος Ταχιάος εξέφρασε έντονες αντιρρήσεις για τη «δημοφιλής» πρακτική επιβατών να αφήνουν τα εισιτήριά τους στις σκάλες εξόδου του Μετρό Θεσσαλονίκης, ώστε να τα επαναχρησιμοποιήσει ο επόμενος. Ανέφερε ότι, παρά την επίσημη λειτουργία, η «εισιτηριοδιαφυγή» –όπως χαρακτήρισε το φαινόμενο– αποτελεί σοβαρό οικονομικό πλήγμα και δεν συνιστά «εξυπνάδα» ή «αλληλεγγύη», αλλά κοστίζει στην κοινωνία μέσω των φόρων
