Ο Βασίλης Σαμπράκος γράφει για την επιλογή των ποδοσφαιριστών του Άρη να πανηγυρίσουν με τον Μανόλο Χιμένεθ το πρώτο γκολ απέναντι στον Παναιτωλικό.
Όταν γυρεύεις, μέσα από την αθλητική ψυχολογία και την επιστήμη της ηγεσίας, να ερμηνεύσεις την επιλογή των ποδοσφαιριστών να τρέξουν για να πανηγυρίσουν με τον προπονητή τους ένα γκολ, διαβάζεις ότι αυτή η κίνηση αξιολογείται ως ένα πολύ σοβαρό ποιοτικό στοιχείο αξιολόγησης της δουλειάς που κάνει ο προπονητής. Δείχνει υψηλή συναισθηματική εμπιστοσύνη των ποδοσφαιριστών προς εκείνον και αναγνώρισης της ηγεσίας του. Μεταδίδει το “παίζουμε για αυτόν” μήνυμα. Για μια διοίκηση αυτός ο πανηγυρισμός δείχνει ότι το project δεν έχει χαθεί και, αντίθετα, έχει μόλις αρχίσει να “δένει”.
Ο Μανόλο Χιμένεθ έχει συμπληρώσει 120 ημέρες στον Άρη. Στην διάρκεια των τελευταίων περίπου 50, από τα τέλη Νοεμβρίου, βιώνει την αμφισβήτηση. Αυτή την αμφισβήτηση ένιωσαν και οι ποδοσφαιριστές, και προφανώς αυτός είναι ο λόγος που οδήγησε τον Λορέν Μορόν στην επιλογή να ζητήσει από τους συμπαίκτες του να τρέξουν στον Ισπανό προπονητή μετά το γκολ που πέτυχε ο σέντερ φορ του Άρη απέναντι στον Παναιτωλικό.
Ας θυμήσουμε σε πιο στάδιο βρίσκεται αυτή η αλλαγή στον Άρη, βάσει βιβλιογραφίας. Με τον Χιμένεθ ο Άρης βρίσκεται σήμερα στο δεύτερο, και πιο κρίσιμο, στάδιο της μετάβασής του στην εποχή του νέου προπονητή – σε αυτό της προσαρμογής, το οποίο διαρκεί περίπου μέχρι τις 150 ημέρες από την πρόσληψή του. Και αυτά που σήμερα συμβαίνουν στον Άρη είναι τα προβλεπόμενα, τα αναμενόμενα: αμφισβήτηση της ποιότητας της δουλειάς όταν το αποτέλεσμα δεν είναι θετικό, θόρυβος γύρω από τον προπονητή, δοκιμασία για την σταθερότητα στα αποδυτήρια. Και όταν πρόκειται για έναν σύλλογο που αλλάζει συχνά προπονητή, αυτή η περίοδος είναι η πιο επικίνδυνη, διότι, βάσει βιβλιογραφίας, μια διοίκηση που έχει χαμηλή ανοχή σε άβολες καταστάσεις είναι μια διοίκηση που ζητάει αποδείξεις, δηλαδή αποτελέσματα, και όχι εξέλιξη. Δηλαδή κρίνει τον προπονητή μόνο από το αποτέλεσμα και όχι από την εξέλιξη της απόδοσης της ομάδας.
Ο Χιμένεθ δεν έχει φτάσει καν στο στάδιο που επιτρέπεται σοβαρή αξιολόγηση αποτελέσματος. Αν κάτι μπορεί να αξιολογείται σε αυτή τη φάση, ή πιο σωστά οι σωστοί δείκτες αξιολόγησης είναι οι σχετικοί με την ομαδική συμπεριφορά. Το τι κάνει ο Άρης χωρίς την μπάλα, η ομαδική αντίδραση μετά από ένα λάθος, οι συλλογικές αντιδράσεις ανάλογα με την κατάσταση του αγώνα. Με όρους τακτικής, αν κάτι μπορείς να “τσεκάρεις” είναι οι ομαδικές κινήσεις, το αν το παιχνίδι γίνεται λιγότερο “τυχαίο” και περισσότερο “οργανωμένο”, επαναλαμβανόμενο. Η απόδοση απέναντι στον Παναιτωλικό ήταν μια από τις πιο ώριμες στον καιρό του Χιμένεθ και στους δύο αυτούς τομείς.
Κοιτάζοντάς το από μακριά όλο αυτό που συμβαίνει στον Άρη, δίχως την εσωτερική πληροφόρηση και την αντίληψη που σχηματίζει κάποιος που αφουγκράζεται καθημερινά τα αποδυτήρια και βλέπει την εξέλιξη της δουλειάς στις προπονήσεις, εύκολα σκέφτεσαι ότι ο Άρης δεν μπορεί να αναρωτιέται αν πρέπει να αλλάξει τον προπονητή διότι έτσι δεν κάνει τίποτα παραπάνω από το να ριζώνει στα αποδυτήρια την αντίληψη ότι αυτός είναι ένας σύλλογος που απλώς αλλάζει κάθε 3-5 μήνες προπονητή.
Σήμερα ο Άρης βρίσκεται σε μια φάση αλλαγών – κάνει προσθήκες στο ρόστερ του. Θεωρητικά, τις κάνει βασιζόμενος στο μοντέλο παιχνιδιού του Χιμένεθ. Όλα όσα κάνει – άρα και κάθε νόημα “συνέχειας” σε μια ομάδα θα χαθούν αν μετά από έναν – δύο μήνες αλλάξει πάλι προπονητή. Το διαχρονικό κύριο πρόβλημα του Άρη στην διάρκεια των τελευταίων ετών είναι σχετικό με την νοοτροπία. Στη δεδομένη στιγμή οι ποδοσφαιριστές έδειξαν εμπιστοσύνη προς έναν προπονητή που προσπαθεί να αλλάξει την αγωνιστική νοοτροπία του Άρη. Μένει να μας δείξει ο χρόνος αν αυτό που σήμερα προσπαθεί ο Άρης ως οργανισμός είναι να αλλάξει νοοτροπία και να δώσει χρόνο και υποστήριξη σε έναν προπονητή, ή αν απλώς θα συνεχίσει να κρίνει και να αξιολογεί τους προπονητές, όπως συχνά κάνει και με τους ποδοσφαιριστές, μόνο από τα τελευταία αποτελέσματα. Δηλαδή να μας δείξει αν έχει ή όχι τη διάθεση να πάψει να κάνει τρύπες στο νερό.
από sport24.gr
